Δευτέρα, Μαρτίου 27

«Ποτά και γυναίκες» όπως «διορισμοί και επιδόματα»

Βγήκε ο Γ. Ντάισελμπλουμ και είπε ότι οι νότιες χώρες φάγαμε τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες και δεν μας άρεσε καθόλου. Λογικό, γιατί η αλήθεια πονάει. Μεταξύ μας μπορεί να το λέμε, αλλά ταυτόχρονα, όπως δείχνει και η πολιτική που εφαρμόζουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας, είμαστε σίγουροι ότι τους έξω μπορούμε να τους κοροϊδεύουμε.

Μπορεί να πει κανείς ότι η δήλωση ήταν άκομψη, μπορεί όντως ο συγκεκριμένος, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός, να μη νομιμοποιείται να κάνει μία τόσο ισοπεδωτική και αφοριστική δήλωση.

Ωστόσο, είναι δύσκολο να αντιτάξεις ως κοινωνία πειστική απάντηση όταν, πρώτον, οι δικοί σου πολιτικοί εντολοδόχοι αρχίζουν με δηλώσεις όπως «θα βαράμε το νταούλι» και φτάνουν στο «θα γεμίσουμε την Ευρώπη τζιχαντιστές» και, δεύτερον και σημαντικότερον, δεν έχεις προβεί σε εκείνες τις πράξεις που μπορούν να κατατροπώσουν τα λόγια· των ξένων ή ακόμα και παλιότερα δικά σου.

Η αναλογία του Ολλανδού πολιτικού έχει βάση, αν φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση των δανειστών.

Αν δώσουμε χρήματα σε κάποιον, εντελώς δικαιολογημένα θέλουμε να ξέρουμε αν θα τα πάρουμε πίσω. Και, για να τα πάρουμε, ο δανειζόμενος πρέπει να κάνει κάτι παραγωγικό με τα χρήματά μας. Για κάποιους, το μη παραγωγικό μπορεί να είναι τα «ποτά και τα ξενύχτια», για άλλους οι διορισμοί και τα επιδόματα, σε κάθε περίπτωση όμως, η ουσία βρίσκεται στο τι κάνει με τα λεφτά μας.

Παρασκευή, Μαρτίου 17

Ανεύθυνοι οι πολιτικοί στη Ελλάδα

Ο ένας θέλει κάποιον ηγέτη να τον «εμπνεύσει» με μεγάλη τόλμη και θάρρος ως προϋπόθεση όχι να του πει την αλήθεια, όχι να τον βοηθήσει, αλλά όπως ένας νέος Αλέξης να του δώσει μια τυφλή και απατηλή ελπίδα για να τον ψηφίσει.

Ο άλλος θέλει να απολυθούν όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι γιατί λέει είναι αργόσχολοι αλλά παράλληλα θέλει νοσοκομεία στην εντέλεια, αστυνομία, πυροσβεστική, λιμενικό κοκ.

Ο διπλανός θέλει λιγότερους φόρους, αλλά δεν θέλει κανέναν να χάσει την δουλειά του και να απολυθεί από τον κρατικό εργοδότη ή να συμβιβαστεί με λιγότερες κοινωνικές παροχές ή να πληρώνει για τους ανέργους.

Ο παραδιπλανός του θέλει μια θεσούλα στο Δημόσιο, όπως εδώ και πολλές δεκαετίες έμαθε πως είναι η βέλτιστη λύση και η αλήθεια είναι πως οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα δεν τον απογοήτευσαν ποτέ. Τότε όμως υπήρχαν λεφτά.

Κάποιος άλλος θέλει να αλλάξει το πολιτικό προσωπικό γιατί τους θεωρεί ανίκανους, διεφθαρμένους έως και ακατάλληλους για την δουλειά αλλά ξεχνάει, για κάποιον περίεργο λόγο, πως είναι όλοι τους εκλεγμένοι από τους ίδιους τους ψηφοφόρους. Μάλιστα όταν ερωτηθεί «εσύ πως προσέφερες στην αλλαγή αυτή που θέλεις να γίνει;» συνήθως δεν έχει καμία απάντηση.

Πάντα κάποιος από μηχανής θεός θα αναλάβει να διορθώσει την ανευθυνότητά μας.

Ο γείτονας θέλει μια κυβέρνηση που να τον βοηθήσει να πάει καλά η επιχείρησή του. Μα τόσα χρόνια από τον προπαππού του οι γανωματήδες ήταν μια καλή δουλειά με κέρδη. Οι πολιτικοί φταίνε που δεν πάει καλά η επιχείρηση.

Δευτέρα, Μαρτίου 13

Η περί δημοκρατίας παρεξήγηση

Έχει γίνει μία μεγάλη παρεξήγηση στη χώρα μας.

Νομίζουμε ότι δημοκρατία σημαίνει παράδεισος. Ότι, δηλαδή, έχουμε όλοι δικαίωμα στην ευτυχία, ότι απέναντι στην ευμάρεια είμαστε όλοι ίσοι, μόνο και μόνο επειδή συμμετέχουμε όλοι εξίσου στη διακυβέρνηση του τόπου.

Η παραπάνω άποψη λαμβάνει την ευτυχία ως κάτι δεδομένο, που αρκεί να το αποφασίσουμε για να το δούμε να συμβαίνει. Σαν να λέμε, κατώτατος μισθός 751 ευρώ, «με ένα νόμο κι ένα άρθρο».

Για κάποιους, όχι λίγους, αυτό είναι δημοκρατία.

Ωστόσο, η ψήφος μας δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει από μόνη της ένα συγκεκριμένο βιοτικό επίπεδο. Επειδή, όμως, κάτι τέτοιο συνέβαινε μέχρι πρόσφατα στην Ελλάδα- εμείς ψηφίζαμε και το κράτος μας φρόντιζε για αυτόν ακριβώς το λόγο- έχει εδραιωθεί στην κοινωνία μας μία εντελώς στρεβλή αντίληψη για τη δημοκρατία.

Κατ’ αρχάς, το να μας νταντεύει το κράτος, μέρος του οποίου είμαστε όλοι, μπορεί να είναι βολικό, είναι όμως και ανελεύθερο, καθώς περιορίζει σημαντικά το άτομο και τις προοπτικές του. Ειδικά όταν μιλάμε για το ελληνικό κράτος.

Αν είσαι σε μία φυλακή, μπορείς να αισθάνεσαι ευχαριστημένος επειδή σε ταΐζουν, αλλά δεν έχεις και τις καλύτερες συνθήκες δημιουργίας και εξέλιξης. Είσαι περισσότερο αριθμός και πολύ λιγότερο προσωπικότητα.

Επιπλέον, όταν ο πρωθυπουργός μας, πριν μερικούς μήνες, λέει σε διεθνές συνέδριο ότι ο έλεγχος των ελλειμμάτων δεν είναι δημοκρατικός (sic), εκφράζει ακριβώς την νεοελληνική αντίληψη περί δημοκρατίας. Αν δεν συνάδει με τη δημοκρατία να συμμαζέψουμε το κράτος μας, τότε τι συνάδει; Να μοιράζουμε χρήματα;

Πέμπτη, Μαρτίου 9

Υπευθυνότητα... Η μόνη λύση.

Σκέφτομαι σήμερα, πόσο καταστροφική ήταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2010 όπου αντιλαμβανόμενη το μέγεθος του προβλήματος και του αδιεξόδου που βρέθηκε η χώρα, δεν ζήτησε την συμπόρευση της αντιπολίτευσης (και δει του Σαμαρά) προχωρώντας ευκολότερα στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές για να βγει από την στενωπό. Αντί αυτού, προτίμησε την μοναχική πορεία και την αποδυνάμωσή της, ώστε να μην αναλάβει το πολιτικό κόστος της παραίτησης. Εισέπραξε, τελικά, ένα μεγαλύτερο πολιτικό κόστος από την κοινωνία που δυστυχώς βρήκε αποκούμπι στην αντιπολίτευση, η οποία για τους μικροπολιτικούς της σκοπούς, βρέθηκε στην αντίπαλη όχθη κράζοντας πως υπάρχει διαφορετικός δρόμος.

Πόσο καταστροφική ήταν η στροφή που έκανε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το 2014 και δεν προχώρησε στην συνέχεια των μεταρρυθμίσεων και στο κλείσιμο της αξιολόγησης δημιουργώντας μια διέξοδο για την χώρα αλλά και λόγο για να καυχιέται σήμερα.

Πάραυτα, προτίμησε να κάνει κράτει σε όλα όσα έπρεπε να γίνουν, να μην κλείσει την αξιολόγηση (που θα είχε πολιτικό κόστος φυσικά), έτσι ώστε να δυσκολέψει το ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή του, με σκοπό μια “αριστερή παρένθεση”. Πόσο λάθος είχαν και πόσο καταστροφική αποδείχθηκε η μικροπολιτική πάνω σε ένα πιθανό κακομαθημένο πτώμα όπως είναι η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Τρίτη, Μαρτίου 7

Βόρειοι και Νότιοι…

Σε μια προσπάθεια καταμερισμού των ευθυνών για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν η χώρα μας και ολόκληρη η ευρωπαϊκή ήπειρος, το ασφαλέστερο είναι να βασιστούμε στη θέση που υποστηρίζει ότι για τα δεινά της Ελλάδας, την ευθύνη έχει η Ελλάδα και για τα δεινά της ΕΕ, την ευθύνη έχει η ίδια η Ένωση.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι απόλυτο. Ιδιαίτερα τον καιρό της παγκοσμιοποίησης, κανένα κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα δεν αναλύεται επαρκώς, αν δεν ληφθούν υπόψη και εξωγενείς παράγοντες.

Αναμφισβήτητα, λοιπόν, η Ελλάδα έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τα ευρωπαϊκά προβλήματα (είναι ακόμα μέλος της ΕΕ άλλωστε) και, από την άλλη, η ΕΕ έχει κάνει τα δικά της λάθη στην αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος.

Σε επίπεδο πολιτικής, οι ευθύνες της ΕΕ συνοψίζονται επαρκώς στην τοποθέτηση του Γιουνκέρ: «Οι Γερμανοί έδειξαν (σ.σ., στα αρχικά στάδια της κρίσης) τιμωρητική διάθεση απέναντι στην Ελλάδα».

Εδώ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκτός φυσικά από τη λανθασμένη προσέγγιση της Γερμανίας στο ελληνικό ζήτημα, παραδέχεται την αποδυνάμωση της Ένωσης.

Η Γερμανία ανέλαβε πρωτοβουλίες αρκετά νωρίς κι έφερε προ τετελεσμένων τους εταίρους της και αυτό το γεγονός- το οποίο βεβαίως δεν απαλλάσσει την Ελλάδα από τις δικές της ευθύνες- συντέλεσε σημαντικά ώστε οι διαπραγματεύσεις να διεξαχθούν περισσότερο με όρους δύναμης παρά με όρους ενότητας, με ό,τι δυσάρεστο αυτό συνεπάγεται.

Πέμπτη, Μαρτίου 2

Η επανάσταση που χρειαζόμαστε


Πως ορίζονται οι πετυχημένες κοινωνίες; Ο δικός μου ορισμός έχει να κάνει με την ποιότητα ζωής των πολιτών και είναι ένα πολυπαραμετρικό πρόβλημα στο οποίο καθοριστική επίδραση έχουν η ελευθερία, η δημιουργικότητα και ο ελεύθερος χρόνος που αυξάνουν την ευτυχία του ατόμου. Τέτοιες κοινωνίες έχουν πάντα ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την αυξημένη προσωπική υπευθυνότητα όχι μόνο στην επαγγελματική ζωή του πολίτη αλλά σε όλα τα επίπεδα.

Η ατομική ευθύνη είναι αποτέλεσμα της αναπτυγμένης αστικής κοινωνίας. Οποιαδήποτε κοινωνία δεν έχει αναπτυγμένη αστική τάξη φέρει και στοιχεία ατομικής ανευθυνότητας τα οποία κρύβονται πίσω από την «υπεύθυνη» πολιτεία που ελέγχει και χειραγωγεί τα παιδάκια-πολίτες. Ένα κράτος πατερούλη, σαν το ελληνικό δηλαδή, που δεν αφήνει κανέναν ιδιώτη να αποκτήσει πρωτοβουλίες και προσωπική ευθύνη αλλά θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο για πολλούς λόγους, οι περισσότεροι των οποίων έχουν να κάνουν με την διατήρηση κλειστών θεσμών ώστε η διακυβέρνηση της χώρας να είναι χειραγωγήσιμη από την «εκλεγμένη» κυβέρνηση και τον κομματικό, ή συντεχνιακό, ή συνδικαλιστικό της στρατό. Έτσι έχουμε ένα πολύ κλειστό και δαιδαλώδες πλαίσιο νόμου για τα πάντα, με αντίστοιχες υπηρεσίες για τον έλεγχο και έκδοση αδειών βασισμένο σε αυτό και, φυσικά, έναν πολυσύνθετο μηχανισμό πιστοποίησης ώστε η οποιαδήποτε ευθύνη που προκύψει να χάνεται στα μονοπάτια όλου αυτού του λαβύρινθου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δόμηση στην χώρα μας –δεν υπάρχει πουθενά αλλού η λέξη «αυθαίρετο». Σε οποιαδήποτε γλώσσα προσπαθήσετε να τη μεταφράσετε θα αποτύχετε γιατί, απλά, δεν υφίσταται η έννοια. Τι σημαίνει αυθαίρετο; Σημαίνει παράνομα οικοδομημένο! Μα αφού είναι παράνομο πως οικοδομήθηκε; Ποιος μηχανικός ή εργολάβος ανέλαβε την ανέγερσή του χωρίς την άδεια της πολιτείας; Ποιος υπεύθυνος της ΔΕΗ έδωσε ρεύμα;

Και η λίστα των δυσάρεστων ερωτημάτων συνεχίζεται...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 28

Ώρα ανάληψης της ευθύνης της επιλογής…

Η πολυτέλεια του ‘δεν ήξερα’, ‘ας δούμε κι αυτοί τι θα κάνουν’, ‘διαθέτουν ηθικό ή άλλο πλεονέκτημα’, τελείωσε! Έφτασε η ώρα ν’ αναλάβουμε την ευθύνη της αναγκαίας επιλογής μας ως πολίτες.

Θεωρητικά, πρέπει να είναι περιττή η υπενθύμιση ότι οι εξελίξεις μετά το τελευταίο eurogroup δεν αποτελούν τη βάση για κάτι καινούργιο κι ελπιδοφόρο παρά μόνο την αποτροπή του πολιτικού ατυχήματος που θα μπορούσε με την καθυστέρηση της συνέχισης της αξιολόγησης να είχε ολέθριες συνέπειας για τη χώρα, μεταξύ των οποίων κι ένα κατά λάθος grexit.

Είναι καιρός μάλλον να κατανοήσουμε όλοι ότι δε μπορεί ες αεί να συζητάμε και ν’ αναλύουμε και να υπολογίζουμε και να σχεδιάζουμε, χωρίς κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα και φυσικά χωρίς να καταλήγουμε στον απαραίτητο σχεδιασμό και τη χάραξη στρατηγικής για το μέλλον της χώρας.

Θεωρητικά και πάλι, θα πρέπει να έχουμε πλέον διδαχθεί όλοι απ’ τα πολλά και τεράστια λάθη μας, συνολικά ως κοινωνία, σε όποια πλευρά της κάλπης και των εδράνων της βουλής, μέσα κι έξω απ‘ αυτήν κι αν βρισκόμαστε. Ειδικά με τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις που μόνο πρόκληση, ανικανότητα κι επικίνδυνες πρακτικές έχουν αναδείξει, οδηγώντας τη χώρα πίσω στον δρόμο που θα μπορούσε, κατά κοινή ομολογία, να είχε βγει, αν το πολιτικό προσωπικό που την κυβερνά σήμερα, έδειχνε αυτοσυγκράτηση στη διεκδίκηση της εξουσίας και φυσικά δεν είχε τις αυταπάτες που παραδέχθηκε ότι έτρεφε ως αντιπολίτευση, για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας.

Απογυμνωμένοι όλοι οι πολιτικοί σχηματισμού πλέον, με τους πολίτες να γνωρίζουν περισσότερα πράγματα από κάθε άλλη φορά, για τα οικονομικά και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που προτείνονται ώστε να επέλθει ισορροπία κι ανάπτυξη στη χώρα, έφτασε επιτέλους η ιστορική εκείνη στιγμή που όλοι μαζί, πρέπει να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για το παρόν και κυρίως για το μέλλον της πατρίδας μας.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27

Δεν χρειαζόμαστε «αντίμετρα», αλλά μία κυβέρνηση να κυβερνά…

Kατά την ομιλία του στη Βουλή, την περασμένη Παρασκευή, ο πρωθυπουργός περιέκλεισε άθελά του σε μία φράση τον λόγο που η Ελλάδα δεν μπορεί να ανακάμψει από την κρίση:

«…Τόσο λοιπόν τα μέτρα επιβάρυνσης από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα προτείνουν οι θεσμοί, όσο και τα μέτρα ελάφρυνσης που θα προτείνει η ελληνική κυβέρνηση θα ψηφιστούν ταυτόχρονα…»

Εδώ, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι έχουμε μία κυβέρνηση που δεν πρόκειται ποτέ να αναλάβει την ιδιοκτησία του προγράμματος.

Πρώτον, στη Βουλή των Ελλήνων δεν ψηφίζονται μέτρα που προτείνονται αλλά μέτρα που συμφωνούνται. Δεύτερον, δεν υπάρχουν μέτρα επιβάρυνσης και μέτρα ελάφρυνσης και σίγουρα δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί».

Υπάρχουν μέτρα που λαμβάνονται για τη διάσωση της χώρας. Αυτό που «επιβαρύνει» τώρα, ίσως να «ελαφρύνει» αργότερα. Επίσης, υπάρχουν μέτρα αποτελεσματικά και μη σε κάθε περίπτωση η εφαρμογή τους θα δείξει όλα όμως είναι μέρος ενός προγράμματος που έχει καταρτιστεί στη βάση της πολυπόθητης ανάκαμψης.

Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι το πρόγραμμα δεν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό, οφείλει να το απορρίψει ως απαράδεκτο.

Αν, δε, αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει την απέχθειά της για κάποια από αυτά (ας πούμε για ιδεολογικούς λόγους), καλύτερα είναι να μην το κάνει γιατί δυσχεραίνει την εφαρμογή τους και, αν δυσχεραίνει την εφαρμογή των μέτρων που η ίδια αυτή κυβέρνηση ψήφισε, τότε οφείλει να παραιτηθεί. Είναι τόσο απλό.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25

Χαμένοι στην μεταρρύθμιση…

Γράφουν οι: Δρ. Βλάδος Χάρης, Δρ. Κορώνης Επαμεινώνδας

Αν υπάρχει ένας όρος που έχει υποστεί βαθιά κακοποίηση στην χώρα των «φλου ορισμών», είναι η έννοια της μεταρρύθμισης. Έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο να βαφτίζονται και να αναβαπτίζονται ως μεταρρυθμιστικές προτάσεις τα εισπρακτικά μέτρα, οι αλλαγές αντικειμενικών αξιών και η στελέχωση οργανισμών. Και όχι οι ουσιώδεις παρεμβάσεις που αναδομούν, ανανεώνουν και αναπροσανατολίζουν το κοινωνικοοικονομικό μας σύστημα. Στην δε κακοποίηση του όρου και της σημασίας του συμμετέχουν πλέον και οι ξένοι θεσμοί και εμπειρογνώμονες.

Ο μέσος Έλληνας έχει συνδέσει την μεταρρύθμιση με την «ανάλγητη» καταπολέμηση της διαφθοράς, την πολιτική αλλαγή, την εκταμίευση δόσεων από το ΔΝΤ ή τις τροποποιήσεις στον υπολογισμό των φόρων. Στο συλλογικό υποσυνείδητο μια μεταρρύθμιση είναι το κακό σενάριο, η κακή αλλαγή, η «επιβολή των μοχθηρών». Η λέξη ταυτίζεται επίσης αβίαστα και εύκολα, από επισήμους και ασήμους, είτε με απλές λειτουργικές παρεμβάσεις είτε με μια απρόσωπη, γενική και ασπόνδυλη διαδικασία αλλαγών. Αν το δούμε και λιγάκι βαθύτερα, ίσως και να μην φταίμε απόλυτα, καθώς αυτό μας λένε «όλοι» ότι είναι τόσα χρόνια οι περιβόητες «μεταρρυθμίσεις». Φυσικά, παρακάμπτουμε την ουσία: Το γεγονός δηλαδή ότι οι μεταρρυθμίσεις αφορούν βαθιές τομές στην οργάνωση και λειτουργία των θεσμών. Πως είναι πρωτίστως εφαρμογή δύσκολων στρατηγικών επιλογών και επίπονων αλλαγών και αναδιαρθρώσεων, με απώτερους μακροπρόθεσμους στόχους και όχι διαχειριστικές ασπιρίνες για τον κατευνασμό του προεκλογικού πυρετού ή πολιτικές καραμέλες για την ανακούφιση του διεκδικητικού λαιμού των ψηφοφόρων.

Σε μια προσπάθεια εξόδου από μια κρίση, η γενικόλογη και αφηρημένη χρήση του όρου «μεταρρύθμιση» υποβαθμίζει τον διάλογο για τις αναγκαίες αλλαγές καθώς με αυτόν τον τρόπο απλώς αναπαράγουμε τον μεταρρυθμιστικό αστιγματισμό της κοινωνίας μας. Ένα κλασικό παράδειγμα του είδους στα καθ’ ημάς είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες εντάσσονται στις «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις». Αυτές όμως, όπως συνήθως γίνονται εδώ, δεν εξυπηρετούν τίποτα στην αντιμετώπιση της κρίσης μας, εκτός ίσως από την κάλυψη κάποιων βραχύπνοων ταμειακών αναγκών. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα διαχειρίζεται τα αεροδρόμια, η μεταβίβαση τους από το ένα μονοπώλιο σε ένα άλλο, αλλά η εύρυθμη λειτουργία τους σε ένα ορθολογικό πλαίσιο νόμων και μηχανισμών, που θα αυξάνει τον ανταγωνισμό και θα εκβάλλει σε συγκεκριμένα οφέλη για τον καταναλωτή-πολίτη.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 22

Επανεκκίνηση χωρίς αποταμίευση



Η συζήτηση γύρω από το ασφαλιστικό δυστυχώς σταμάτησε με την “αναδιάρθρωση” Κατρούγκαλου και μετασχηματίστηκε σε μόνιμη γκρίνια λόγο της πλήρους ανεπάρκειας της τελευταίας. Το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα χρεοκόπησε πολύ πριν το 2009. Για την ακρίβεια το ασφαλιστικό θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως ήταν η γενεσιουργός αιτία της καθολικής χρεοκοπίας της χώρας.

Είναι άξιο απορίας πως τα κόμματα μέσα στην ανευθυνότητα, τον λαϊκισμό και το μικροπολιτικό συμφέρον ακόμη και σήμερα δεν αποκαλύπτουν την σκληρή αλήθεια και δεν επισημαίνουν το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί. Όσο κανείς δεν αναδεικνύει το μέγεθος του αδιεξόδου, τόσο η Ελλάδα θα υποχωρεί σε ανταγωνιστικότητα και θα βυθίζεται στην φτώχεια.

Μια κοινωνία που ποτέ δεν έμαθε την αλήθεια, γαλουχήθηκε με την εντύπωση της πλούσιας σύνταξης και πρέπει να συνειδητοποιήσει πως πολύ γρήγορα θα αναγκαστεί να ζει με μια πολύ πενιχρή ή και μηδενική σύνταξη για να γεράματα χωρίς κανένα κράτος πρόνοιας. Βλέπετε η σύνταξη στην “σοσιαλιστική” Ελλάδα (το ασφαλιστικό είναι κυρίως γέννημα θρέμμα ΠΑΣΟΚ) λειτουργούσε πολλές φορές με μεγάλες αδικίες και ως επίδομα πρόνοιας που πολύ απλά το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να εκδώσει και να ελέγξει. Με την εξάλειψη αυτής όμως θα φανερωθεί και η γύμνια του δήθεν αριστερού κράτος πρόνοιας που πολύ απλά δεν είναι υπαρκτό ούτε στην πιο πρωτόλεια μορφή του.