Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14

Είναι όλα, τελικώς, προσφορά και ζήτηση;

Ο Δημοσθένης Χατζηνικολάου είναι
ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής
Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης και
υπεύθυνος του Τομέα Δικτύων
Στα μάτια ενός οικονομολόγου, φυσικά και είναι...

Ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετούς, λοιπόν, είναι εάν οι τράπεζες οδήγησαν στην παγκόσμια οικονομική κρίση, με τα προωθημένα χρηματοοικονομικά παράγωγα, ή ο αλόγιστος και ασυνεπής δανειολήπτης...

Για να ρίξουμε όσο παραπάνω φως γίνεται ας πούμε ότι, πολύ απλά, και οι δύο έχουν την ευθύνη. Τόσο των πράξεων όσο και των παραλείψεων τους.

Πάρτε για παράδειγμα την τεχνολογία των κρυπτονομισμάτων -το γνωστό μπιτκόιν- το οποίο δημιουργήθηκε μετά την κρίση. Έχω δει κόσμο να βάζει δυσανάλογα με τις δυνατότητες του χρήματα, χωρίς ιδιαίτερη πληροφόρηση, απλώς και μόνο κυνηγώντας το εύκολο κέρδος. Εκτινάσσεται, δηλαδή, η ζήτηση και οι μεγάλοι παίκτες αποχωρούν από την αγορά. Προσωρινά, τις περισσότερες φορές, μέχρι να βρουν χώρο να ρίξουν και άλλον αέρα στη φούσκα.

Τις φούσκες δεν τις δημιουργεί μόνο η προσφορά των μεγάλων ιδρυμάτων και πρωταγωνιστών, αλλά και η ζήτηση των απληροφόρητων δανειοληπτών. Και δεν είναι, απλά, αυτό που λένε οι πολλοί ότι "η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση".

Τρίτη, Φεβρουαρίου 6

Ή καλά ή φτηνά ή και τα δυο μαζί ή τίποτα…

Ο Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
ενώ διατελεί Πρόεδρος της
προσωρινής Διοικούσας της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης

Ο αγώνας της ανταγωνιστικότητας και η ζέουσα ανάγκη της αποτελεσματικής σύνδεσης των πανεπιστημίων μας με τον κόσμο της παραγωγής, στην Ελλάδα…


Η παρούσα συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παραμένοντας χαμένη στην ονειροπόληση περί «καθαρών εξόδων» από τα μνημόνια, μαζί με τους μποναμάδες της και τα πολιτικάντικα επικοινωνιακά συμπαρομαρτούντα της, φαίνεται πως επιχειρεί για μια ακόμα φορά να παρασύρει την κοινή γνώμη μακριά από την εξαιρετικά δυσχερή πραγματικότητα και την γκρίζα ουσία της εξέλιξης της οικονομίας και της κοινωνίας μας.

Το βασικό που επιδιώκει, κατά τα φαινόμενα, είναι να καταφέρει να αποσπάσει για μια ακόμα φορά την προσοχή από την ιδιαζόντως κρίσιμη παγκόσμια πραγματικότητα που μας περιβάλλει και μας αφορά άμεσα. Και, κυρίως, από την συνειδητοποίηση πως κόσμος ολόκληρος γύρω μας αλλάζει δραστικά και αναπόδραστα ενώ εμείς συνεχίζουμε να ολιγωρούμε στα πλέον σημαντικά.

Στο εξελισσόμενο παγκόσμιο εργοτάξιο σήμερα, λοιπόν, οι κανόνες καθίστανται όλο και πιο αυστηροί, παραμένοντας σε συνεχή αναδιάρθρωση, επί το οξύτερο. Για όλα τα εθνικά παραγωγικά συστήματα το ερώτημα τίθεται, πλέον, με κάθετο τρόπο: Ή αποδεικνύεις στην παγκόσμια αγορά πως η παραγωγή σου είναι υψηλοτάτου επιπέδου –οπότε έτσι δικαιολογείς τις «ζουμερές» τιμές σου…- ή η παραγωγή σου είναι πραγματικά ελκυστικά χαμηλού κόστους –οπότε ο διεθνής πελάτης σου συγχωρεί, κάπως, την σχετική ποιοτική υστέρηση της…- ή τα καταφέρνεις και τα δύο μαζί –καλή τιμή και συγχρόνως ικανοποιητική ποιότητα. Αλλιώς, τίποτα…

Ο παγκόσμιος ανταγωνισμός σε πετάει έξω. Το κλείνεις το «μαγαζί», αργά ή γρήγορα, δηλαδή. Και μαζί καταδικάζεσαι στην συνεχή μείωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών σου. Και εδώ δεν υπάρχουν θαύματα: Ή αποδεικνύεις έμπρακτα ως παραγωγικό σύστημα την ικανότητα και την αποτελεσματικότητα σου σε διεθνείς όρους ή παραμένεις κολλημένο στην αναπαραγωγή της φτώχειας σου…

Δευτέρα, Ιανουαρίου 8

Η προβληματική εξωτερική μας πολιτική και η εθνική μας κυριαρχία

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι
Ιδρυτικό Μέλος και Τομεάρχης
Θέσεων της ΕΥΜΕΣΥΝ
Όταν μοιράζεσαι τα σύνορά σου με ένα ντε φάκτο δικτατορικό καθεστώς και εν προκειμένω με έναν στριμωγμένο και απρόβλεπτο Ερντογάν, οφείλεις να είσαι σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο.

Δηλαδή… Πώς ήρθε επίσκεψη τον προηγούμενο μήνα, έθεσε την ατζέντα του κι έφυγε; Το αντίθετο.

Και ας πούμε ότι πιαστήκαμε απροετοίμαστοι γιατί έχουμε αλλού το μυαλό μας· στα καθημερινά προβλήματα της οικονομίας, το πλεόνασμα που δεν βγαίνει, την ανάπτυξη που δεν έρχεται- εδώ βέβαια εγείρεται και το ερώτημα, «τότε γιατί τον καλέσαμε;», αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση- και ο γέγονε, γέγονε…

Παρακάτω, όμως, όταν η πίεση αυξήθηκε (ως συνέπεια της προχειρότητάς μας), πού ήταν τα αντανακλαστικά μας ως χώρα;

Εκεί δεν χρειαζόταν προετοιμασία… Απλά ένα στοιχειώδες αίσθημα αυτοσεβασμού.

Ο γείτονας, μετά την παραχώρηση ασύλου σε έναν από τους Οκτώ, πέταξε μία απειλή τόσο αόριστη που καταντά γραφική («…θα υπάρξουν επιπτώσεις») και αμέσως η ελληνική κυβέρνηση αμφισβήτησε τους θεσμούς του κράτους της. Του δικού της!

Αν το σκεφτείτε είναι κάπως απίστευτο.

Όλοι ξέρουμε ότι η κυβέρνησή μας έχει ανοίξει μέτωπο με την ελληνική Δικαιοσύνη για λόγους μικροκομματικούς, ψηφοθηρικούς, ας πούμε και ιδεολογικούς. Όλοι, επίσης, ξέρουμε ότι μπροστά σε σοβαρή έξωθεν απειλή (και, στην προκειμένη περίπτωση, προφανέστατα οι κυβερνώντες μας την θεώρησαν σοβαρή) ένα τέτοιο μέτωπο επιβάλλεται να κλείσει ή έστω να πάρει αναβολή για αργότερα.

Όχι στην Ελλάδα του 2018…

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11

Οκτώ χρόνια φαγούρα…

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι
Ιδρυτικό Μέλος και Τομεάρχης
Θέσεων της ΕΥΜΕΣΥΝ
Ένα χρόνο πριν, κάνοντας μία αδρομερή σύγκριση της χώρας μας με άλλες οικονομίες, γράφαμε ότι ενώ αλλού προσπαθούν με σχεδόν σκανδαλώδη κίνητρα να αυξήσουν τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις για να κρατήσουν το εισόδημα εντός συνόρων, εδώ τις έχουμε ήδη αλλά προσπαθούμε να τις στραγγαλίσουμε, ότι ενώ δεν είμαστε το μόνο ευρωπαϊκό κράτος με μεγάλο δημόσιο τομέα, είμαστε το μόνο που τον λειτουργούμε εντελώς αντίθετα με τους νόμους της αγοράς και ότι σε όλο τον σύγχρονο κόσμο οι ιδιωτικοποιήσεις θεωρούνται αυτονόητες εφόσον εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, ενώ εδώ θεωρούνται επί της αρχής απαράδεκτες.
(«Επτά χρόνια φαγούρα…», 05/12/2016: http://eumesin.blogspot.gr/2016/12/blog-post_5.html)

Ένα χρόνο μετά, το μόνο που φαίνεται να άλλαξε είναι ότι κλείνουμε τις αξιολογήσεις πιο γρήγορα. Όχι ότι αυτό είναι αμελητέο- η ανασφάλεια που προκαλεί η εκκρεμότητα των αξιολογήσεων βλάπτει σοβαρά την αγορά- αλλά στα αλήθεια δεν έχει καμία σημασία τι συμφωνούμε ή τι νομοθετούμε (που, όπως προκύπτει και από τα «πηγαινέλα» τής τροπολογίας για τις απεργίες, δεν είναι ακριβώς αυτό που συμφωνούμε), αν δεν πρόκειται να το εφαρμόσουμε.

Το συμπέρασμα που βγαίνει, λοιπόν, είναι το ίδιο με το περσινό· ότι τόσα χρόνια κρίσης δεν είναι αρκετά για την ελληνική κοινωνία ώστε να δει κατάματα τα προβλήματά της και να αντιμετωπίσει τα προαναφερόμενα τρία βασικότατα ζητήματα- επιχειρηματικό περιβάλλον, ιδιωτικοποιήσεις, δημόσιος τομέας.

Και με την παρούσα κυβέρνηση να εκπροσωπεί επάξια αυτή την εθελοτυφλία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι του χρόνου τέτοιο καιρό θα γράφουμε το άρθρο «Εννιά χρόνια φαγούρα…».

Λίγο πιο συγκεκριμένα, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, και φέτος, αντί να μετράμε ελαφρύνσεις μετράμε λουκέτα. Τον περασμένο Σεπτέμβριο η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας επισήμανε τα προβλήματα, με βάση στοιχεία που αφορούν στο πρώτο εξάμηνο του έτους, προειδοποιώντας για επιδείνωση κατά το δεύτερο:

Κυριακή, Δεκεμβρίου 3

Ιδιωτική επιχειρηματικότητα και έξοδος από την κρίση: τα 6 κεντρικά σημεία

Ο Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
ενώ διατελεί Πρόεδρος της προσωρινής
Διοικούσας της Ευρωπαϊκής
Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης
Η ανάλυση της παρούσας κρίσης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας φαίνεται πως στις περισσότερες προσεγγίσεις της συνεχίζει να εξαντλείται -και, δυστυχώς, να καθηλώνεται, ακόμη κι έως σήμερα- στη λογική των συγκυριακών, πυροσβεστικών «λύσεων».

Παράλληλα, η αδιάλειπτα αγχώδης και «οριακή» αντιμετώπιση των μακροοικονομικών ανισορροπιών φαίνεται πως, δυστυχώς, θέτει διαρκώς σε δεύτερη μοίρα, στην οπτική της οικονομικής πολιτικής της χώρας, τις σημαντικότερες, τις πλέον κρίσιμες διαστάσεις για τη δομική και μακρόπνοη αντιμετώπιση της κρίσης του κοινωνικο-οικονομικού μας συστήματος.

Συγκεκριμένα, στην άρθρωση της πολιτικής εξόδου από την κρίση, έως σήμερα, φαίνεται να αποδίδεται στην πράξη ελάχιστη βαρύτητα στη μικρο-οικονομική (επιχειρηματική) και μεσο-οικονομική (κλαδική, περιφερειακή και τοπική) πτυχή της ύφεσης που βιώνουμε. Σαν να μας απασχολεί αποκλειστικά το να κρατήσουμε τον «ασθενή» (την ελληνική οικονομία) στη ζωή με αποσπασματικές και βραχύπνοες προσπάθειες (αύξηση της φορολογίας, οριζόντιες επιβαρύνσεις, χαράτσια) παραμελώντας συστηματικά -και συχνά επιβαρύνοντας ακόμα- τις επιμέρους οργανικές (κλαδικές και περιφερειακές) και κυτταρικές (επιχειρηματικές) λειτουργίες του. Μα κάτι τέτοιο, εύκολα γίνεται κατανοητό στη μεταφορά μας, δεν μπορεί επ’ ουδενί να οδηγήσει στη γρήγορη έξοδο από την «εντατική». Απλά, κρατά τεχνητά τον ασθενή στη ζωή αδυνατίζοντας, όμως, κλιμακωτά τη συνολική φυσιολογική του κατάσταση και, μαζί, όλες τις προοπτικές ταχείας αποκατάστασης της υγείας του.

Κι όμως, κυρίως στην εστίαση επί αυτών των δύο διαστάσεων (μικρο- και μεσο-οικονομικό επίπεδο) βρίσκεται η αναγκαία βάση για οποιαδήποτε βιώσιμη έξοδο από το σκοτεινό τούνελ που διερχόμαστε. Και μέσα από την επαναπροσέγγιση αυτών των δύο επιπέδων ανάλυσης της οικονομίας μας πρέπει να έρθει, επιτέλους, στο επίκεντρο των συζητήσεών μας το πολυσύνθετο πρόβλημα της αστάθειας, της ρευστότητας, της ατονίας και της αποτρεπτικότητας του επενδυτικού περιβάλλοντος στη χώρα μας. Τελικά, από αυτήν τη δομική ανεπάρκεια του επιχειρηματικού περιβάλλοντος στη χώρα μας προκύπτει, αναπαράγεται και θα αναπαράγεται η τραγικά διογκούμενη ανεργία και η μέγγενη των χαμηλών εισοδημάτων: εδώ βρίσκεται η καρδιά του προβλήματός μας.

Επενδυτική ελκυστικότητα

Κάθε ουσιώδης προσπάθεια με σκοπό το άνοιγμα ενός νέου μονοπατιού ανάπτυξης για την οικονομία μας απαιτεί -και χωρίς καμιά δυνατότητα αναβολής πλέον- τη δραστική ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, της καινοτομίας, της εξωστρέφειας και της επενδυτικής ελκυστικότητας του παραγωγικού ιστού της χώρας μας. Κι ο διογκούμενος εφιάλτης της ανεργίας μπορεί να ξεπεραστεί διατηρήσιμα και σε μακρόχρονο ορίζοντα μονάχα μέσα σε μια οικονομία που θα διαθέτει ιδιωτικές επιχειρήσεις με ισχυρή προσαρμοστικότητα, επιχειρήσεις οι οποίες θα τολμούν και θα καταφέρνουν να καινοτομούν και να αλλάζουν αποτελεσματικά, αλλά και μιας κοινωνίας εργαζομένων οι οποίοι θα προσφέρουν το προϊόν της εργασίας τους σε όρους υψηλής ποιότητας και ικανοποιητικών αμοιβών.

Στον πυρήνα της προβληματικής της «εξόδου από την κρίση» βρίσκεται αναπότρεπτα το «στοίχημα» της δραστικής ελάφρυνσης από βάρη, της προάσπισης και της καλλιέργειας της υγιούς και προσαρμοστικής ιδιωτικής επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα.

Η κοινωνική πληγή της ανεργίας θα μπορέσει να ξεπεραστεί διατηρήσιμα μονάχα μέσα σε μια οικονομία που θα διαθέτει ικανές και «επιθετικές» ιδιωτικές επιχειρήσεις, επιχειρήσεις που θα μπορούν να παράγουν, να επιβιώνουν, να κερδίζουν και να αναπτύσσονται, μέσα στον σύγχρονο, σκληρό παγκόσμιο ανταγωνισμό. Και χωρίς τη σύσταση μια συνολικής προοπτικής για την ανάπτυξη υγιών ιδιωτικών επιχειρήσεων «νέας γενιάς», η εργασία στη χώρα μας θα καθίσταται όλο και πιο ανασφαλής, όλο και πιο απεμπλουτισμένη, όλο και πιο κακοπληρωμένη.

Τα κρίσιμα θέματα που οφείλουν να αποτελέσουν το «νέο κέντρο» των αναζητήσεών μας ως κοινωνία, για τη διατηρήσιμη έξοδο από την κρίση και την πραγματική διασφάλιση της εργασίας στη χώρα μας, συνοψίζονται στα 6 ακόλουθα:

Δευτέρα, Νοεμβρίου 27

Η απογοήτευση από την Κεντροαριστερά

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι
Ιδρυτικό Μέλος και Τομεάρχης
Θέσεων της ΕΥΜΕΣΥΝ
Ενώ διάγουμε τον τρίτο χρόνο ζωής μίας κυβέρνησης με έντονα χαρακτηριστικά εθνικολαϊκισμού και η ανάγκη για σοβαρές και ουσιώδεις πολιτικές προτάσεις μεγαλώνει εκθετικά, η προσφάτως ενισχυμένη αρχηγός της Κεντροαριστεράς έκανε την εξής δήλωση:

«Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο κ. Τσίπρας κυβερνά με μια ακροδεξιά απόφυση και υλοποιεί τις πιο συντηρητικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που του επέβαλαν οι συντηρητικοί κύκλοι της Ευρώπης ακριβώς γιατί είχε πλήρη αδυναμία να διαπραγματευθεί σωστά με ένα τεκμηριωμένο σχέδιο.»

Δεν πρόκειται για μία τυχαία δήλωση. Πρόκειται για τα πρώτα λόγια της αρχηγού μετά τις πετυχημένες εκλογές του νέου φορέα, άρα και για ξεκάθαρες κατευθυντήριες γραμμές ως προς τον τρόπο που θα πολιτευθεί η Κεντροαριστερά.

Ως εκ τούτου, πρόκειται και για μεγάλη απογοήτευση.

Ενώ η χώρα χρειάζεται ένα διευρυμένο μέτωπο λογικής απέναντι στον παραλογισμό που γεννά η σύμπραξη του κομματισμού με τον λαϊκισμό, η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα δυσκολεύεται να καταλάβει τι είναι νεοφιλελευθερισμός και τι είδους αλλαγές θα ωφελήσουν τον τόπο, έστω σε ένα γενικό πλαίσιο.

Ξανά ακούσαμε ότι οι εχθροί μας είναι κάποιοι κύκλοι κάπου στα ξένα και ότι τα προβλήματά μας θα τα λύσει πιο αποτελεσματικά μία ακόμα διαπραγμάτευση από ό,τι μία έστω μεταρρύθμιση.

Γιατί, οι ψηφίσεις δυσάρεστων νόμων στο Κοινοβούλιο δεν είναι μεταρρύθμιση, πρέπει κάποτε να το καταλάβουμε αυτό, αλλά πώς θα το καταλάβουμε, αν δεν το καταλαβαίνουν και οι- σοβαροί υποτίθεται- πολιτικοί μας;

Επίσης, οι πραγματικές αλλαγές που ζούμε- οι δυσβάσταχτοι φόροι, οι αυξήσεις των εισφορών, η συνύπαρξη των χαμηλών μισθών με τις υψηλές τιμές, η μεγέθυνση της μαύρης αγοράς, η ίδια η ύφεση- είναι αποτέλεσμα νεοφιλελευθερισμού με τον ίδιο τρόπο που η παχυσαρκία είναι αποτέλεσμα της έντονης άσκησης.

Το να κάνει κάποιος πολιτικός στην Ελλάδα μία δήλωση λες και έχουμε πρωθυπουργό την Μ. Θάτσερ, μπορεί να έχει κάποιο αποτέλεσμα ψηφοθηρικά, αλλά, χωρίς περιστροφές, κάνει κακό στη χώρα.

Έχουμε ξαναπεί ότι αν δεν συγκλίνουν οι υγιείς, μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του τόπου σε ένα ενιαίο ρεύμα, δεν θα εκφραστεί επαρκώς ποτέ το πάγιο αίτημα για ένα διαφορετικό και καλύτερο αύριο. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να υπάρχει και το πεδίο για τη σύγκλιση. Εάν μετά από οκτώ χρόνια μνημονίων, ο λαϊκισμός επικρατεί τόσο εξόφθαλμα και στον (υπό διαμόρφωση) «τρίτο πόλο» της εγχώριας πολιτικής, το πεδίο είναι ελάχιστο και η δυναμική για αλλαγή γίνεται δυναμική για παρακμή.

Η ειρωνεία σε όλα αυτά είναι πως ο εν λόγω φορέας ονομάζει εαυτόν «προοδευτική παράταξη». Πρόοδος είναι πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα όχι το αναμάσημα της αντιευρωπαϊκής ρητορικής.

Για να μην παρεξηγηθούμε, η Ελλάδα χρειάζεται την Κεντροαριστερά. Όχι έτσι όμως.

Χρειάζεται μία σοβαρή εναλλακτική πρόταση ανάμεσα στα δύο κόμματα που ερίζουν για την εξουσία, πάντα με το βλέμμα στην Ευρώπη, γιατί είναι σχεδόν βέβαιο ότι χωρίς συναίνεση, χωρίς ευρείες πολιτικές συνεργασίες, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση. Όχι σαν κανονικό κράτος τουλάχιστον…

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13

Έξοδος από τα μνημόνια ή από την πραγματικότητα;

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι
Ιδρυτικό Μέλος και Τομεάρχης
Θέσεων της ΕΥΜΕΣΥΝ
Η ελληνική κυβέρνηση, δύο και πλέον χρόνια αφότου συνθηκολόγησε με τους ξένους, έχει μπει πια για τα καλά στην ευρωπαϊκή γραμμή. Νομοθετεί μνημονιακές επιταγές, δεν τσακώνεται με τους εταίρους όπως παλιά και βρίσκεται σε τροχιά πλεονασμάτων.

Το Grexit, συνεπακόλουθα, φαίνεται να είναι μακριά και ο Πρωθυπουργός διαλαλεί την έξοδο από τα μνημόνια, ενώ οι υπουργοί του βλέπουν ήδη ανάπτυξη.

Στο μεταξύ, αν και η κοινωνία βρίσκεται επί του παρόντος σε μία κατάσταση σχετικής ηρεμίας, υπάρχει και μία άλλη διάσταση στα πράγματα, που λέει πως η οικονομία έχει τα χάλια της και η δημοκρατία μας υπολειτουργεί με προοπτική μόνο να χειροτερεύσει, από την εν εξελίξει θεσμική παρακμή που προκαλούν ο συγκεντρωτισμός της κυβέρνησης και η διάχυτη ανομία.

Ποια από τις δύο «πραγματικότητες» ισχύει, φαίνεται από τα νέα που έρχονται από τον τομέα των επενδύσεων, τα πάρτι των αντιεξουσιαστών στους αθηναϊκούς δρόμους και την ανυπόφορη καθημερινότητα των ζευγαριών ασθενής-νοσοκομείο, φοιτητής-πανεπιστήμιο, φορολογούμενος-εφορία, πολίτης-δημόσιο.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν τα πράγματα δεν είναι εντελώς μαύρα, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να ξεμπλέξουμε από την κρίση.

Το πρόβλημά μας όμως δεν είναι ο δρόμος. Είναι η άρνησή μας να τον περπατήσουμε.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 9

Ατελέσφορο κυνήγι δεξιοτήτων

Για το ασφαλιστικό πρόβλημα της Ελλάδας έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα και έχουν γίνει άλλες τόσες συζητήσεις στην TV. Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουν πως είναι σημαντικό πρόβλημα και ειδικοί το αναγάγουν ως το μείζον της Ελλάδας σήμερα. Χωρίς την λύση αυτού δύσκολα θα ανασάνει η οικονομία.

Το ίδιο για το δημοσιονομικό, τα ληξιπρόθεσμα χρέη, τα κόκκινα δάνεια, την έλλειψη ανταγωνιστικότητας κα. Ακόμη και το θέμα της μετανάστευσης επιστημόνων έχει βρει τον δρόμο του στην δημόσια συζήτηση.

Όλα θεωρήθηκαν "ωρολογιακές βόμβες" και όλες συνέβαλαν στην συνεχόμενη ύφεση των δέκα ετών που καμία άλλη χώρα δεν έχει βιώσει στην σύγχρονη ιστορία. Υπάρχει όμως και μία πολύ καλά κρυμμένη όπου κανείς δεν συζητά. Δεν είναι ιδιαίτερα καινούρια ούτε και πασιφανής ακόμη και για τον υποψιασμένο. Είναι μια βόμβα η οποία είναι φανερή μόνο στην πιάτσα της παραγωγικής διαδικασίας αλλά τόσο επικίνδυνη που θα κατεδαφίσει συθέμελα την οικονομία της Ελλάδος και φαντάζει ιδιαίτερα δυσεπίλυτη στο μέλλον.

Η έλλειψη τεχνικού προσωπικού με δεξιότητες είναι πλέον σχεδόν καθολική. Η συνεχής μείωση του, σε όλα τα επίπεδα και επαγγέλματα είναι δυσαναπλήρωτο κενό.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 3

Καθεστώς ή αυταπάτη;


Η εκδήλωση της αφίσας, ναι είναι πραγματική το έτος 2017 στην Ελλάδα. "Θα ακολουθήσουν τοποθετήσεις που θα εντοπίζουν κοινά στοιχεία του εξηλεκτρισμού στην ΕΣΣΔ και στη συμβολή της ΔΕΗ στην ανάπτυξη του τόπου μας, κυρίως με την καθοριστική συμμετοχή των εργαζόμενων".

Απερίγραπτα πράγματα ζούμε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, πράγματα τα οποία 2-3 χρόνια πριν ήταν αδιανόητα για τον μέσο Έλληνα πολίτη. Που υπήρχαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι τα προηγούμενα χρόνια; Πως δεν υπάρχει καμία αντίδραση από την κοινωνία με όλα αυτά;

Καταρχήν για να υπάρχει αντίδραση όπως υπήρχε με τις προηγούμενες κυβερνήσεις χρειάζεται ο έλεγχος του μηχανισμού των "μπαχαλάκηδων", των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των κρατικών υπαλλήλων. Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκολπώνει με παραδειγματική πειθαρχία και τους τρεις αυτούς παράγοντες χρηματοδοτώντας τους και διατηρώντας ανέπαφες τις εξουσίες τους. Ποιος επομένως θα αντιδράσει κατά των κυβερνητικών χειρισμών ή εξαγγελιών; Δυστυχώς η πολιτική απάθεια του νεοέλληνα και η αποφυγή ενασχόλησης με τα κοινά δεν έχει δημιουργήσει άλλους υγιείς μηχανισμούς που θα μπορούσαν να εναντιωθούν σε μια κυβέρνηση. Αυτό το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά οι κυβερνώντες μην ξεγελιέστε.

Ο Μακιαβέλι στον ηγεμόνα έγραψε πως ένας ηγέτης δεν χρειάζεται να τιμά τον λόγο του. Το ζούμε καθημερινά και μάλιστα μας έχει γίνει πλέον συνήθεια και δεν μας ενοχλεί. Έχουμε συμβιβαστεί με το θηρίο.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 30

Εκπαιδευτικοί και Παιδεία από τον προηγούμενο αιώνα

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι
Ιδρυτικό Μέλος και Τομεάρχης
Θέσεων της ΕΥΜΕΣΥΝ
Πριν μερικές μέρες, η ΟΛΜΕ κάλεσε τις κατά τόπους ενώσεις των εκπαιδευτικών σε «αγώνα για την Παιδεία», δηλαδή, σε παραστάσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Το πόση σημασία είχε αυτή η διαμαρτυρία για τους ίδιους, φαίνεται από το γεγονός ότι γινόταν, μαζί με την απαραίτητη στάση εργασίας βεβαίως, ημέρα Παρασκευή.
Σαν να λέμε, κλείσιμο των δρόμων από τους αγρότες, μήνα Ιανουάριο. Και να θες να ακούσεις τι έχουν να πουν, προδιατίθεσαι αρνητικά.
Στο ίδιο, γνώριμο σε σημείο παρεξηγήσεως, μήκος κύματος και τα κύρια αιτήματα:
«Καμία υποχρεωτική μετακίνηση εκπαιδευτικών-μαθητών», «Να καλυφθούν όλα τα κενά τώρα», «Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί», «Κανένας μαθητής έξω από το Δημόσιο Σχολείο»…
Μόνο το «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» έλειπε.
Για να είμαστε δίκαιοι, υπήρχαν και πιο συγκεκριμένες αξιώσεις στην ανακοίνωση:
«Να εγκριθούν νέα τμήματα όπου υπάρχει αυξημένος αριθμός μαθητών και να μην μετακινηθούν μαθητές σε άλλες σχολικές μονάδες», «Να εγκριθούν όλες οι προτάσεις των σχολείων για τα τμήματα επιλογής της δεύτερης ξένης γλώσσας», «20 μαθητές στα τμήματα – 15 στις Ο. Π. – 10 στα εργαστήρια»…
Ας πούμε πως το δεύτερο κομμάτι, με τις συγκεκριμένες προτάσεις, εισακούεται. Λύθηκαν τα ζητήματα της ελληνικής παιδείας;
Χωρίς να θέλουμε να θίξουμε (ακόμα) το αγωνιστικό πνεύμα των εκπαιδευτικών, όταν έχεις στα χέρια σου το πολύ σοβαρό «όπλο» της διαμόρφωσης της νεολαίας, μάλλον βάζεις χαμηλά τον πήχυ χρησιμοποιώντας το απλά για να καθορίσεις πόσοι χωράνε σε κάθε τάξη. Εκτός κι αν το «Μαζικοί διορισμοί» είναι η πρώτη τους προτεραιότητα.
Το να ενδιαφέρονται περισσότερο για το, βαρύγδουπο μεν εντελώς κενό δε, «Κανένας μαθητής έξω από το Δημόσιο Σχολείο» είναι εξαιρετικά αμφίβολο, εκτός κι αν βρέθηκε άνθρωπος να απαγορεύσει σε μαθητή την είσοδο στο δημόσιο σχολείο…
Και, ας υποθέσουμε ότι η ΟΛΜΕ έχει ως μέλημά της την πρόσβαση όλων των μαθητών στη δωρεάν εκπαίδευση, όπως ισχυρίζεται.
Η ποιότητα δεν παίζει ρόλο;