Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23

Κοινοβουλευτισμός και Δημοκρατία

Ο πλανήτης όλος, εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων, κυβερνιέται μέσω του πολιτεύματος της δημοκρατίας σε πολλές εκφάνσεις της. Η συζήτηση ανάβει όταν υποστηρικτές κάποιων από αυτών διαπληκτίζονται για την ανωτερότητα ενός έναντι των άλλων. Όλοι ωστόσο εξ' αυτών θα συμφωνήσουν πως η δημοκρατία χωρίς μέριμνα για δικλίδες ασφαλείας είναι δυστυχώς ένα εκφυλισμένο πολίτευμα που συνήθως οδηγεί σε καταστάσεις εξουσίας ολιγαρχικές το λιγότερο.

Η πολιτική επικαιρότητα την εβδομάδα που μας πέρασε ασχολήθηκε πολύ με την απόφαση της ΔΗΣΥ και ΝΔ για καμία θετική ψήφιση νομοσχεδίων εφόσον δεν έχουν την κυβερνητική υποστήριξη στο ακέραιο. Άρχισε ξανά ο σκεπτικισμός για τον κοινοβουλευτισμό στην Ελλάδα και πολύ σωστά έκανε. Κανείς όμως δεν θέλει να ακουμπήσει στα βαθιά αίτια.

Το σύνταγμά μας ενώ περιγράφει ένα εξαιρετικά δημοκρατικό πολίτευμα, ταυτόχρονα είναι εγκληματικά ελλιπές ως προς την διασφάλιση του έναντι διαφθοράς και εκφυλισμού του σε ολιγαρχικές ή μοναρχικές πρακτικές. Δηλαδή περιγράφει πολύ σωστά την διάκριση των εξουσιών και πως αυτή υλοποιείται, ωστόσο δεν μεριμνά για καμία προφύλαξη πως αυτή να μην καταστρατηγηθεί αλλά να περιφρουρηθεί. Ο πρωθυπουργός πρακτικά έχει απόλυτη εξουσία εφόσον και μόνο έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας της Βουλής.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18

Η Ευρώπη προχωρά. Η Ελλάδα;

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι ιδρυτικό μέλος
της Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης
και Τομεάρχης Θέσεων
Ο πρόεδρος Γιούνκερ είπε πολλά και ενδιαφέροντα στην ομιλία του πριν λίγες μέρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι το συμπέρασμα:
Η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων είναι ήδη εδώ και προχωρά.

Όποιες χώρες δεν μπορούν να ακολουθήσουν, θα μείνουν πίσω. Κάτι το οποίο βεβαίως εξαρτάται από τις ίδιες τις χώρες.

Επ’ αυτού, σε ό,τι μας αφορά, η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε το καθήκον της, αποτρέποντας το ΔΝΤ από το να χτυπήσει το καμπανάκι της χρεοκοπίας και, κατόπιν, αγοράζοντάς μας χρόνο, παρότι αυτό εν τέλει οδήγησε στην επικύρωση από μέρους της ενός ανέφικτου μακροπρόθεσμου προγράμματος.

Μετά από τα παραπάνω, το κατά πόσο μπορούμε να την ακολουθήσουμε είναι δικό μας θέμα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Είναι τα κράτη-μέλη της, μαζί με τα συμφέροντά τους και τις ευθύνες τους, μέσα στα οποία είμαστε κι εμείς.

Ο Πρόεδρος της Κομισιόν είπε επίσης ότι η Ευρώπη διανύει τον 5ο συνεχόμενο χρόνο της οικονομικής μεγέθυνσής της και ότι η ανάπτυξη έχει επιστρέψει σε όλα τα κράτη-μέλη, ενώ παρουσίασε και στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία η απασχόληση βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο όλων των εποχών (σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση εργάζονται περισσότεροι πολίτες από ποτέ στην ιστορία της).

Μπορεί το καλοκαίρι του 2017 να πήγε λίγο καλύτερα για τη χώρα μας εισπρακτικά από πέρσι και πρόπερσι, αλλά μέχρι να βάλουμε κάτω τα νούμερα στο τέλος του έτους, η Ελλάδα εξαιρείται από την ανάπτυξη. Αλλά κι αν οι ρυθμοί είναι θετικοί, θα κρατήσουν αν δεν αλλάξει κάτι σημαντικά στην αγορά;

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14

Το Τέλος των Αρχηγών

Επαμεινώνδας Κορώνης.
Reader στο Πανεπιστήμιο 
Westminster
και Τομεάρχης Οικονομικού
στην ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ
Πολλοί καγχάζουν τον πλουραλισμό υποψηφίων για την αρχηγία του υπό διαμόρφωση κεντροαριστερού σχηματισμού. Με τις λιγότερο αναμενόμενες υποψηφιότητες Μανιάτη και Κωνσταντινόπουλου, η εκλογική διαδικασία μπορεί να εξελιχθεί σε ένα πολυμορφικό «άπλωμα» των συμπαθούντων του χώρου ανάμεσα σε πολλές υποψηφιότητες. Και τι πιθανότητες έχει ο Θεοχαρόπουλος, αναρωτιέται κάποιος; Οι ίδιοι σχεδόν κατηγορούν τον Μητσοτάκη ότι δεν ελέγχει το κόμμα δείχνοντας με απαξία προς τις διάφορες ισχυρές κομματικές τάσεις και ρεύματα. Και όμως, αυτές οι μήτρες τάσεων κυοφορούν ως έμβρυο ένα νέο πολιτικό μοντέλο της χώρας, τίκτοντας ελπίζουμε και επιτέλους το τέλος της μεταπολίτευσης (το οποίο ανέβαλε ο ράθυμος Κωστάκης και το αριστερό μετα-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ).

Η ελληνική πολιτική σκηνή, και οι θεατές της, είναι εθισμένη σε λαοπρόβλητους, αυτονόητους και φυσικούς ηγέτες, οι οποίοι είτε κληρονομούν την αρχηγία, είτε την κερδίζουν αυτοκρατορικά, εξαφανίζοντας τους αντιπάλους τους. Όπως διακωμωδεί ο Blackadder στην ομώνυμη σειρά, «ζήτω ο νέος Βασιλιάς, τώρα ας πέσουν τα κεφάλια». Ο κάθε νέος Πρόεδρος κόμματος παραδοσιακά και στην πρώτη ευκαιρία διέγραφε έναν ισχυρό του αντίπαλο. Επειδή μπορούσε. Οι εξαιρέσεις του Σημίτη και του Κυριάκου Μητσοτάκη, νικητές μη προβλέψιμων εσωκομματικών μαχών, δείχνουν ότι η αίσθηση ελέγχου εξυγιαίνει τις πολιτικές συμπεριφορές. Η σύνθεση προκύπτει από την επιβαλλόμενη αίσθηση κομματικού ρεαλισμού, καταπνίγοντας τα αυτοκρατορικά αντανακλαστικά του κάθε αρχηγού. Αλήθεια, όταν ο Κώστας Καραμανλής διέγραφε τον πολυσχιδή και χρήσιμο Γιώργο Σουφλιά, έκανε καλό στο κόμμα και στην χώρα; Όταν ανάγκασε τους πάντες να προσχωρήσουν στο ασαφές δόγμα του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού ποιος κέρδισε;

Δεν είναι μόνο το σύστημα απλής αναλογικής και η εκλογική αριθμητική που επιβάλλουν πλέον την καθιέρωση της πολιτικής σύνθεσης στα κόμματα. Είναι κυρίως η μετεξέλιξη των εθνικών μας διακυβευμάτων σε ερωτήματα χωρίς σαφές ιδεολογικό πρόσημο. Για να απαντηθούν πρέπει να κοπιάσουν πάνω από το ζυμωτήριο ηγέτες και ψηφοφόροι.

Τρίτη, Αυγούστου 29

Η επανάσταση που χρειαζόμαστε

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι Ιδρυτικό
Μέλος της Ευρωπαϊκής
Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης
και Τομεάρχης Θέσεων
Α. Οι «επαναστάτες»…

Κανένας ποτέ δεν άλλαξε κάτι ουσιαστικά στην κοινωνία, χωρίς να αλλάξει και τη ζωή του. Η αλλαγή έχει το κόστος της. Εάν, δε, μιλάμε για ριζικές, επαναστατικές αλλαγές, το κόστος είναι μεγάλο και προσωπικό.
Οι επαναστατικές αλλαγές, βέβαια, δεν προϋποθέτουν κατ’ ανάγκη την επανάσταση με την ιστορική έννοια του όρου, δηλαδή την εξέγερση. Με ή χωρίς εξέγερση, ωστόσο, προϋποθέτουν θυσίες.
Με άλλα λόγια, αν είναι να μην διαταραχθεί η καθημερινότητα του επαναστάτη, δεν μιλάμε για επανάσταση, αλλά για απασχόληση με σύμβαση αορίστου χρόνου και, συστημικός ή μη, κατ’ επάγγελμα επαναστάτης δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ.
Υπάρχει μόνο κατ’ επάγγελμα δημαγωγός ή «φασαρτζής».
Ειδικά στην Ελλάδα, δεν μας αρέσει κάτι στο σύστημα, φωνάζουμε, κάνουμε και μια πορεία και μετά σπίτι μας. Ακόμα χειρότερα, κάποιοι επιμένουν λίγο παραπάνω, καίνε έναν κάδο ή κάνουν μία κατάληψη, και μετά βγάζουν και μία προκήρυξη ή ένα μανιφέστο για τον κακό καπιταλισμό.
Τι θέλουν να τους ξημερώσει αφού τον καταρρίψουν, ούτε ξέρουν. Ή το αντίθετο. Ξέρουν τι μπορεί να τους ξημερώσει, αλλά δεν το θέλουν (Βόρεια Κορέα ας πούμε). Σε κάθε περίπτωση, απλά ασκούν το «επάγγελμά» τους. Αν ο κόσμος άλλαζε με μερικές πορείες στο κέντρο, με ένα «δεν πληρώνω» στα διόδια ή με έναν χορό στο Σύνταγμα, θα παραήταν εύκολο.

Β. …Και οι επαναστάτες

Κυριακή, Αυγούστου 27

Τι είναι και τι δεν είναι ένα σύγχρονο πολιτικό πρόγραμμα

Μια μικρή -και νομίζω χρήσιμη...- διευκρίνιση, για αρκετούς φίλους...
Το πολιτικό πρόγραμμα ενός κόμματος ΔΕΝ σημαίνει κατάθεση του business plan της διακυβέρνησης του...
Ποτέ και πουθενά...
Τα αναλυτικά business plans σχεδιάζονται και υλοποιούνται από αυτούς που έχουν την κυβέρνηση, στην βάση της πραγματικότητας που παραλαμβάνουν...
Και διακινούνται εσωτερικά στην διοίκηση, μονάχα...
Το πολιτικό πρόγραμμα παρουσιάζει -και οφείλει να παρουσιάσει...- την συνολική στρατηγική που επιλέγει το κόμμα, σε αδρές γραμμές...
Συνοπτικά και ευανάγνωστα, ώστε να γίνεται κατανοητή από τον μέσο πολίτη...
Η επικοινωνία είναι ο στόχος...
Όχι η τεχνοκρατική ενημέρωση...
Σαφές;

Ο δρ. Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
και είναι Πρόεδρος της Διοικούσας
της Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης (ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ.

Τετάρτη, Αυγούστου 23

Η αξιολόγηση που ποτέ δεν ξεκίνησε

Επαμεινώνδας Κορώνης.
Reader στο Πανεπιστήμιο Westminster
και Τομεάρχης Οικονομικού
στην ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ
Διαβάζοντας κανείς λογοτεχνικά κείμενα από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ανακαλύπτει ψήγματα αυτού που ο Ζολά χαρακτήρισε ως «άξιο δημόσιο αξίωμα». Η αγγλοσαξονική κουλτούρα, η ρωσική φιλοσοφία και η ιαπωνική παράδοση επιτάσσουν οι δημόσιοι λειτουργοί να επιδιώκουν την αυτοβελτίωση και την όσο το δυνατόν καλύτερη εξυπηρέτηση του ρόλου τους. Όπως ανέλυσε ο Weber, οι χαμηλόβαθμοί γραφειοκράτες με ήθος και αίσθηση υπεροχής αγωνίζονται να υπερέχουν ηθικά απέναντι σε ένα κοινό που ιεραρχικά εξυπηρετούν. Με απλά λόγια, αν είσαι δημόσιος λειτουργός πρέπει να θέλεις και να κερδίζεις τον σεβασμό μέσα από την δουλειά σου. Η προβολή του έργου σου είναι η ζωή σου.

Όμως η μακρινή ελληνική ιστορία άλλα μας κληροδότησε. Το καλοκαίρι του 1885 ο Δηλιγιάννης ξεκίνησε το κρεσέντο του καταστροφικού λαϊκισμού με την κατάργηση του νόμου «περί προσόντων των δημοσίων υπαλλήλων». Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιχειρεί να συστήσει έναν οργανισμό αξιολόγησης του δημοσίου κατηγορείται ως “προδότης” του κράτους. Ακόμα και στην μετεμφυλιακή Ελλάδα η δεξιά κυβέρνηση Παπάγου απορρίπτει στα γρήγορα την πιθανότητα εφαρμογής μια επιτροπής τύπου “Hoover” στις ΗΠΑ. Η τελευταία συνέδεσε την επίτευξη αντικειμενικών και μετρήσιμων στόχων με την χρηματοδότηση του δημόσιου τομέα. Αποτέλεσμα ήταν η κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας. Τελικά για να καταπολεμηθεί η ραθυμία στις υπηρεσίες, ο νόμος 1811/1951 «Περί Καταστάσεως των ∆ημοσίων ∆ιοικητικών Υπαλλήλων» αποτελεί το πρώτο υπερφίαλο νομοθέτημα της μεταπολεμικής περιόδου που προσπάθησε να ρυθμίσει συστηματικά αλλά χωρίς ατομική αξιολόγηση την οργάνωση του δημοσιοϋπαλληλικού σώματος.

Από εκεί και πέρα όλα είναι κατήφορος.

Τετάρτη, Αυγούστου 16

Ελευθερώστε τις επιχειρήσεις.

Ο δρ. Κορώνης Επαμεινώνδας
είναι Ιδρυτικό Μέλος της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης (ΕΥΜΕΣΥΝ)
και Τομεάρχης Οικονομικών
Τι σημαίνει ανάπτυξη; Ότι μια επιχείρηση, ένας κλάδος, το ΑΕΠ μιας ολόκληρης οικονομίας διογκώνονται σε σχέση με τις περσινές αξίες. Παρότι τόσο το IMF όσο και επιφανείς οικονομολόγοι αντιμετωπίζουν την ελληνική ανάπτυξη ως μια εξίσωση μακροοικονομικών παραγόντων, η ανάπτυξη αναγκαστικά θα προέλθει από την τονωμένη εταιρική δραστηριότητα. Δεν είναι ελληνικό μόνο φαινόμενο, να αποτυγχάνουν οι οικονομολόγοι να κατανοούν τις βασικές παραγωγικές δομές που τροφοδοτούν το εξαγωγικό προϊόν μιας οικονομίας.

Τι σημαίνει ανάπτυξη αυτό με απλά λόγια; Κάποιοι θα επενδύσουν τα κεφάλαιά τους ή θα αναλάβουν το ρίσκο του δανεισμού για την υλοποίηση επιχειρηματικών σχεδίων. Όχι απαραίτητα μεγάλων επενδύσεων. Θα αγοράσουν προϊόντα για να τα πουλήσουν, θα εισάγουν είδη, θα «στήσουν» μια νέα επιχείρηση ή θα προωθήσουν πιο δυναμικά τις υπάρχουσες υπηρεσίες τους. Γύρω τους, οι υποστηρικτικές υπηρεσίες, λογιστές, δικηγόροι και τεχνικοί θα αυξήσουν τις υπηρεσίες τους.

Συνεπώς η συζήτηση για το «παραγωγικό μοντέλο» της χώρας έχει νόημα και αξία αλλά μόνο εφόσον γίνεται στην βάση των δομών που θα απελευθερώσουν την επιχειρηματική πρωτοβουλία. Η οικονομία δεν είναι κατευθυνόμενη και τα ΕΣΠΑ και οι χρηματοδοτήσεις δεν μπορούν να συντηρήσουν μια υγιή ανάπτυξη. Η πρώτη κυβέρνηση της κρίσης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της λανθασμένης λογικής ανάπτυξης: ονειρεύτηκε μια πράσινη οικονομία, καινοτόμες φωλιές διαδικτυακής καινοτομίας και άλλα όμορφα. Ξέχασε ότι όλα αυτά απαιτούν την στήριξη και επένδυση από ανθρώπους της αγοράς.

Δευτέρα, Αυγούστου 14

Μία χώρα που χρειάζεται ψυχολόγο…

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι Ιδρυτικό
Μέλος της Ευρωπαϊκής
Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης
και Τομεάρχης Θέσεων
Ο τρόπος που αντιμετωπίσαμε και συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε την κρίση, μετέτρεψε την τελευταία σε καταλύτη όξυνσης των παθογενειών μας.

Αντί να διορθώσουμε τις στρεβλές πρακτικές και τους παραλογισμούς της κοινωνίας μας, εδραιώσαμε αμφότερα, φανερώνοντας (ακόμα περισσότερο) έτσι τα ψυχολογικά σύνδρομα που την κατατρέχουν.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία, για παράδειγμα, παραπέμπει σε νεύρωση.

Αφού είναι απαράδεκτο και απάνθρωπο να ιδιωτικοποιηθεί ο αέρας που αναπνέουμε, έχουμε πειστεί ότι είναι απαράδεκτο να ανοίξουμε τον δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις γενικότερα· συνεπώς, δεν γίνεται να ανοίξουμε τον δρόμο στις αποκρατικοποιήσεις, γιατί προφανέστατα ανοίγουν τον δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις· οπότε, καλύτερα να μην πειράξουμε τίποτα, γιατί προτιμότερο είναι το κρατικό και δυσκίνητο, παρά το ιδιωτικό και απάνθρωπο, όποιο κι αν είναι αυτό…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, καταλήγουμε όχι απλά στη συλλήβδην απόρριψη των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά στην ποινικοποίηση του κέρδους γενικότερα. Με το να είσαι αφεντικό του εαυτού σου, στη συγκεκριμένη κοινωνία, καθιστάς εαυτόν ύποπτο για αναλγησία.

Εισερχόμενοι στην κρίση με αυτή την λογική, δεχόμενοι πιέσεις για αλλαγή, επενδύσαμε τη νεύρωση με άρνηση.

Κυριακή, Αυγούστου 13

Για μια Νέα Βιομηχανική Πολιτική, στην Ελλάδα…

Ο δρ. Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
και είναι Πρόεδρος της Διοικούσας
της Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης (ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ.)
Τι σημαίνει βιομηχανική πολιτική;

Πολλοί νομίζουν, λανθασμένα, πως η βιομηχανική πολιτική είναι κάτι που αφορά, στενά, μονάχα τον τομέα της μεταποίησης σε μια χώρα: την παραδοσιακώς εννοούμενη, δηλαδή, βιομηχανία υλικών προϊόντων και την βιοτεχνία της.

Όμως αυτό δεν ισχύει.

Η βιομηχανική πολιτική μιας χώρας είναι, πολύ περισσότερο, η συστηματική προσπάθεια κατάρτισης και υλοποίησης ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδίου κυβερνητικής πολιτικής, που σκοπό έχει την μακρόπνοη τόνωση της ανάπτυξης και της μεγέθυνσης όλων των κλάδων της οικονομίας της (βλ. Graham, 1994· Bingham, 1997).

Σε αυτόν τον προσανατολισμό, κάθε αποτελεσματική κυβέρνηση στην εποχή μας λαμβάνει συγκεκριμένα μέτρα με στόχο την συστηματική τόνωση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση των παραγωγικών δυνατοτήτων των τοπικά εγκαταστημένων επιχειρήσεων της χώρας της. Και αυτό το επιτυγχάνει προωθώντας ―στην βάση ενός συνεκτικού σχεδίου― όλους τους αναγκαίους διαρθρωτικούς μετασχηματισμούς (βλ. United Nations Industrial Development, 2016).

Στην πράξη, η τόνωση της ανταγωνιστικότητας μιας χώρας συνίσταται, τελικώς, στην αύξηση των δυνατοτήτων του παραγωγικού ιστού της στο να παράγει, δια-κλαδικώς, προϊόντα και υπηρεσίες που καταφέρνουν να ανταγωνίζονται αποτελεσματικά, να διεισδύουν και να αναπτύσσονται στις διεθνείς αγορές, σε συνθήκες ενός όλο και πιο σκληρού παγκοσμιοποιούμενου ανταγωνισμού. Και με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να παρέχει ένα βιώσιμα ανερχόμενο βιοτικό επίπεδο στους πολίτες της χώρας.

Στο βάθος όμως, αυτό απαιτεί την παραγωγή και διάθεση προϊόντων και υπηρε-σιών όλο και πιο ελκυστικών και ισχυρών σε όρους ποιότητας προς τιμή, όπως φυσικά τα αξιολογεί ο διεθνής πελάτης και η παγκόσμια αγορά.

Υπ’ αυτήν την έννοια, η προσπάθεια συστηματικής ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας μιας εθνικής οικονομίας ακουμπά και εμπλέκει αναλυτικά μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων και ζητημάτων: από τον στρατηγικό σχεδιασμό των ίδιων των επιχειρήσεων στην υποστήριξη της καινοτομικής διάκρισης τους και από την προβληματική της συνολικής οικονομικής ανάπτυξης του εθνικού συστήματος στην προσπάθεια διαρκούς αναβάθμισης της θέσης του στο σύγχρονο, όλο και πιο απαιτητικό, «παγκόσμιο εργοτάξιο» (βλ. Σχήμα).

Τετάρτη, Αυγούστου 9

Από την διαίρεση στον πολλαπλασιασμό του φιλοευρωπαϊκού χώρου

Ο δρ. Κορώνης Επαμεινώνδας
είναι Ιδρυτικό Μέλος της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης (ΕΥΜΕΣΥΝ)
και Τομεάρχης Οικονομικών
Γιατί όχι ο Βενιζέλος; Και γιατί ναί ο Κυριάκος; Από που προκύπτει ότι δεν επαρκεί ο Θεοδωράκης; Και τελικά είναι ο Τζήμερος ακραίος ή ακραίοι οι καιροί; Πολλοί θα διαφωνήσουν στους παρονομαστές στο πολιτικό κλάσμα της φιλοευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής. Πολλές απόψεις, περισσότερες θέσεις αλλά τελικά το ζητούμενο είναι άλλο. Η σύνθεση. Οι θέσεις και όχι τα πρόσωπα.

Ο μεταρρυθμιστικός, φιλοευρωπαϊκός χώρος είναι ένα αριθμητικό κλάσμα. Όσο ο παρονομαστής γεμίζει από διαφορετικές σχολές σκέψης, τόσο ο χώρος διαιρείται με τον εαυτό του. Αντίστροφα, όσο οι αριθμοί και οι άνθρωποι μετακομίζουν στον αριθμητή, τόσο ενισχύεται η δύναμή του. Και ενώ κάθε καινοτόμος σκέψη και μεταρρυθμιστική απόχρωση έχουν ένα ενδιαφέρον, καμιά φορά η υποχώρηση του ειδικού προς το γενικό βοηθά περισσότερο.

Τι χρειάζεται λοιπόν; Μια συσπείρωση γύρω από βασικές θέσεις, χωρίς αυτές να αναλύονται εξοντωτικά. Όσο βαθαίνει η ανάλυση, τόσο εμφανίζονται αχρείαστες διαφορές. Για παράδειγμα θέλουμε μια τριτοβάθμια εκπαίδευση που να προάγει την αριστεία, εξωστρεφή, διεθνοποιημένη και αυτόνομη. Αυτά επαρκούν σαν μια πλατφόρμα ένωσης προτού συζητηθεί ο χαρακτήρας των εισαγωγικών εξετάσεων ή ο βαθμός διείσδυσης των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Τετάρτη, Αυγούστου 2

Στατιστική αποσύνθεση

Ο δρ. Κορώνης Επαμεινώνδας
είναι Ιδρυτικό Μέλος της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης (ΕΥΜΕΣΥΝ)
και Τομεάρχης Οικονομικών
Για την υπόθεση Γεωργίου έχουν ειπωθεί όλα. Ένας τεχνοκράτης που αναθεώρησε το έλλειμμα της χώρας, εφαρμόζοντας πιστά την μεθοδολογία ESA95 και τις πρόσφατες αναθεωρήσεις της, ταλαιπωρείται δικαστικά επειδή έκανε την δουλειά του. Επωμίζεται όμως και ένα δυσθεώρητο φορτίο ευθύνης αν διαβάσουμε τα λόγια πρώην αξιωματούχων, δεξιών και αριστερών. Έβαλε την χώρα στο μνημόνιο, οδήγησε το 2011 στην λήψη συμπληρωματικών μέτρων, εξέτρεψε το σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση. Όλα αυτά με μια βάση δεδομένων.

Αλλά και πρώην πρωθυπουργός, σε μια από τις σπάνιες δημόσιες συνεντεύξεις του εξηγεί μετά από 13 χρόνια τον τρόπο καταλογισμού των αμυντικών δαπανών. Ο Προβόπουλος «παίζει» με τις λέξεις όταν μιλά για το μετρημένο χρέος του 2009. Τα όρια στατιστικής, πολιτικής και δικαιοσύνης έχουν παραμορφωθεί επικίνδυνα επιτρέποντας στον κάθε πολιτικό, δικαστή και πολίτη να διατηρεί ακέραιες τις προσωπικές του πεποιθήσεις όταν δεν επικυρώνονται από τα στοιχεία.

Μετρώντας την ανεργία στην χώρα προσκρούει κανείς σε αρκετές πηγές πληροφορίας, από τον ΟΑΕΔ μέχρι την ΕΡΓΑΝΗ. Ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών ήταν και μάλλον είναι ακόμα πειραγμένος και πρόσφατα η κυβέρνηση καυχήθηκε ότι αυξάνεται ραγδαία ο αριθμός ιδρύσεων επιχειρήσεων. Ξέχασε να μετρήσει και όσες είναι σε πρακτική αδράνεια αδυνατώντας ακόμα και να εκκαθαριστούν και να κλείσουν. Όταν οι Έλληνες μαθητές κατατάχθηκαν στα χαμηλά επίπεδα στις γνώσεις μαθηματικών, εμφανίσαμε από το ημίψηλο καπέλο δικά μας νούμερα, πιο βολικά. Η αποτίμηση των γεωργικών καταστροφών την χρονιά Χατζηγάκη ξεπέρασε την ζημιά στην κτηνοτροφία στην πυρόπληκτη Αυστραλία.

Δευτέρα, Ιουλίου 31

Αντί αλλαγών, φθηνές δικαιολογίες

Ο Μιχάλης Δεμερτζής είναι Ιδρυτικό
Μέλος της Ευρωπαϊκής
Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης
και Τομεάρχης Θέσεων
Για κάθε επιχείρημα υπάρχει κι ένα αντεπιχείρημα.
Όπως υποστήριζε και ο πατέρας των σοφιστών Πρωταγόρας, «για κάθε ζήτημα υπάρχουν δύο πλευρές». Σε επίπεδο φιλοσοφικό, διαλεκτικό, πολύ χρήσιμη θέση.
Επειδή, όμως, το «παν μέτρον άριστον» είναι πιο χρήσιμη, όταν το παραξηλώνουμε με τον σχετικισμό, πέφτουμε για ύπνο σε έναν σχετικά ήρεμο κόσμο και ξυπνάμε με πλανητάρχη τον Ντ. Τραμπ.
Με άλλα λόγια, τον καιρό του διαδικτύου, που όσο πιο παράλογος είναι ένας ισχυρισμός, τόσο πιο πολλούς κοινωνούς έχει, καλό είναι να αντιμετωπίζουμε τα ζητήματα λαμβάνοντας υπόψη μας τον αληθινό κόσμο πιο σοβαρά.

Κοινωνία

Στην Ελλάδα, έχουμε αυτό το πρόβλημα του σχετικισμού εδώ και δεκαετίες και τώρα, που το αντιμετωπίζει και ο υπόλοιπος κόσμος, φαίνεται πιο ξεκάθαρα (κατά τον Μαζάουερ άλλωστε, η Ευρώπη, κοιτάζοντας την Ελλάδα, μπορεί να δει το μέλλον της). Αν ψάξουμε αρκετά, μπορούμε να βρούμε μία λογικοφανή δικαιολογία και για το πιο παράλογο πράγμα.
Γιατί, το γεγονός ότι δεν αλλάζουμε τίποτα, μπαίνοντας αισίως στον όγδοο χρόνο μνημονίων, δεν έχει λογική. Και ο τελευταίος πολίτης της χώρας ξέρει ότι πρέπει να αλλάξουμε, ακόμα κι αν δεν ξέρει τι ακριβώς. Στο διά ταύτα όμως, δεν αλλάζουμε τίποτα και είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την αδιαλλαξία μας, χρησιμοποιώντας και τις πιο γελοίες δικαιολογίες.
Για κάποιους μπορεί να μην είναι ακριβώς γελοίες, επειδή ακούγονται περίπλοκες και από φαινομενικά σοβαρούς ανθρώπους, αλλά αν αγνοούν την λογική, τότε μπορούν να χαρακτηριστούν μια χαρά γελοίες.

Τετάρτη, Ιουλίου 26

Το εγχειρίδιο του καλού λαϊκιστή

Ο δρ. Κορώνης Επαμεινώνδας
είναι Ιδρυτικό Μέλος της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης (ΕΥΜΕΣΥΝ)
και Τομεάρχης Οικονομικών
Στο εγχειρίδιο του καλού λαϊκιστή περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία προς την εξουσία. Αφού εντοπιστούν μερικές καίριες, πραγματικές και επίπονες πραγματικότητες, ο φιλόδοξος λαοπλάνος τις μετατρέπει σε εύηχα συνθήματα, συνήθως κατηγορώντας τους άλλους. Φταίνε οι μετανάστες, οι Βρυξέλλες, οι Γερμανοί, οι κακοί καπιταλιστές ή ο μοχθηρός κινέζικος Τίγρης και οι Μεξικάνοι εργάτες. Η παγκοσμιοποίηση, το κακό μας το ριζικό και το διαβολικό facebook. Η αναρρίχηση του Ορμπάν, του Τσίπρα, του Τραμπ, σύγχρονα παραδείγματα σε χρονολογική σειρά, ολοκληρώνεται με μια αόριστη εκλογική πρόταση εμπλουτισμένη με εθνικισμό, προστατευτισμό και τείχη με την πραγματικότητα.

Στο εγχειρίδιο του καλού λαϊκιστή προβλέπεται η διαχείριση με τρόπο που να συνδέεται με την δήθεν ανατρεπτική προεκλογική ρητορική. Οι τεχνοκράτες ξηλώνονται, νομοθετικές παρεμβάσεις γίνονται χωρίς τακτική και η διαχειριστική καθημερινότητα βασίζεται σε στιγμιαίες αποφάσεις και αδόμητες δηλώσεις. Η εικόνα παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο από την ουσία. Δυστυχώς το εγχειρίδιο του καλού λαϊκιστή δεν περιέχει οδηγίες για το πως να κυβερνήσει, να λάβει αποφάσεις και να προσαρμοστεί στο περιβάλλον.

Πιστή στους κανόνες, η κυβέρνησή ΣΥΡΙΖΑ, θίασος λαϊκισμού, δεν έχει καμία διάθεση να κυβερνήσει. Έχει εντρυφήσει στο εγχειρίδιο της κριτικής και της λαϊκής ρητορικής. Την στενεύουν τα παπούτσια της, την απωθούν οι γραβάτες και τα reports, οι στατιστικές και όλοι αυτοί οι ενοχλητικοί διπλωμάτες. Χρειάζονται καθημερινές αποφάσεις και παρεμβάσεις. Αναπολεί μαζί με τον αρχηγό της τις μέρες που έστηναν αντάρτικό έξω από το Υπουργείο Υγείας και μελαγχολεί τώρα που ηγείται της κατάρρευσης της νοσοκομειακής περίθαλψης. Δυσανασχετεί με την κριτική αφήνοντας τα πολλά και σημαντικά στην τύχη τους ενώ επιχειρεί να αποπροσανατολίσει με διαστημικές αποστολές και αισιόδοξες δηλώσεις.

Δευτέρα, Ιουλίου 24

Η δημόσια ασφάλεια και τα όρια της ασυδοσίας

Έχουμε γράψει πολλές φορές στο παρελθόν τις θέσεις μας για τη δημόσια ασφάλεια.

Εν συντομία, δεν νοείται κράτος δικαίου, πρώτον, χωρίς διαρκή σεβασμό στους νόμους του, ο οποίος μεταφράζεται σε σταθερή υλοποίησή τους και στην καθολικότητα της εφαρμογής τους, και δεύτερον, απλόν και σημαντικόν, χωρίς αποτελεσματική αστυνομία.

Και, ενώ το να πληροί μια χώρα στο 100% τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν είναι φυσικά απλό πράγμα, η Ελλάδα τελευταία ίσως να φτάνει και σε μονοψήφιο ποσοστό.

Δεν ήταν πάντα έτσι… Ήταν και πριν άσχημα, τηρουμένων των αναλογιών (είμαστε μέλος της ΕΕ άλλωστε, ακόμα), αλλά όχι έτσι.

Καθώς, λοιπόν, αντί να βελτιωνόμαστε υπό το βάρος της κρίσης, χειροτερεύουμε (ή, εν προκειμένω, καθώς τα «μεμονωμένα περιστατικά» έχουν μαζευτεί βουνό), περισσότερο νόημα έχει να επισημαίνουμε τις ασθένειες, πάλι, ακόμα (επτά χρόνια μνημονίων δεν είναι αρκετά φαίνεται), παρά να ασχολούμαστε με τη θεραπεία· να βεβαιωθούμε ότι υπάρχει κάποια λογική, πριν αναπτύξουμε τη θεωρία· ότι υπάρχουν κάπου όρια, πριν αποκαταστήσουμε το μέτρο.

Έτσι όπως πορεύεται η χώρα τα δύο τελευταία χρόνια, ωστόσο, ούτε τα όρια βρίσκουμε.

Εδώ που τα λέμε, βέβαια, έχοντας ως δεδομένο ότι η αίσθηση του μέτρου έχει εγκαταλείψει την Ελλάδα εδώ και πολύ καιρό, ήταν θέμα χρόνου να χαθούν κι αυτά.

Μέτρου απόντος, τα άκρα γίνονται τα ίδια «μέτρο», δηλαδή σημεία αναφοράς· οι «σταθερές» μας. Οπότε, με τις δυσκολίες της κρίσης να μας δοκιμάζουν, ψάχνουμε να βρούμε τα νέα όρια, τα νέα άκρα, αλλά τα καινούρια σημεία αναφοράς έχουν τέτοια απόσταση μεταξύ τους (πρώην άκρα γαρ), που τα όρια που τα περιβάλλουν παραείναι μακριά πλέον για να φαίνονται.

Τρίτη, Ιουλίου 18

Helicopter view

Ο Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
και είναι Πρόεδρος της Διοικούσας

της Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης (ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ.)
Μιας και πλησιάζουμε, επιτέλους, στην εποχή των σύντομων διακοπών μας -για να μην "καούμε" τελείως, δηλαδή, μέσα στον δύσκολο χειμώνα που έρχεται...- ας τολμήσω μια πολιτική τοποθέτηση-πρόβλεψη "αφ' υψηλού"...
Λοιπόν εκτιμώ πως, αν έχει ακόμα μια ελπίδα η χώρα στο μέλλον, αυτή βρίσκεται, πλέον, σε ένα και μόνο πολύ μικρό "παραθυράκι πολιτικής ευκαιρίας"...
Πράγμα πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, σίγουρα...
Εξηγούμαι...
Για να μπορεί να ελπίζει, πλέον, οποιοσδήποτε για καλύτερες μέρες στην Ελλάδα, τουλάχιστον για την επόμενη 30ετία, πρέπει να επιτευχθούν σύντομα, όλα τα παρακάτω. Και ένα προς ένα, στην σειρά:
1. Οι εκλογές να μην αργήσουν πάρα πολύ: Κάθε μέρα που περνάει με αυτήν την κυβέρνηση ο πολιτικός, θεσμικός και παραγωγικός ιστός αυτής της κοινωνίας φθείρεται ανεπανόρθωτα. "Σαπίζουμε σε ζωτικά όργανα". Το "μη- αναστρέψιμο" δεν είναι πλέον καθόλου μακριά...
2. Όταν γίνουν εκλογές να προκύψει ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία της ΝΔ: Με 152+ βουλευτές. Αν όχι, η προκύπτουσα κυβέρνηση θα είναι εξ' ορισμού αδύναμη και θνησιγενής...
3. Να επιτευχθεί μια ειλικρινής συνεργασία με κόμματα του φιλοευρωπαϊκού χώρου που θα συνεισφέρει περίπου +10 βουλευτές, τουλάχιστον: Πρέπει, λοιπόν, να προκύψει ισχυρή κυβέρνηση συνεργασίας πάνω σε σαφές πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και με εξ' αρχής συμφωνία ΚΑΙ στο όνομα του μελλοντικού ΠτΔ...
4. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει, το ελάχιστο, 10 νέους υπουργούς και υφυπουργούς που θα είναι έτοιμοι να "μασήσουν σίδερα": Μακάρι μερικοί από αυτούς να είναι κι εκλεγμένοι στο κοινοβούλιο...
5. Η νέα κυβέρνηση μέσα σε 6 μήνες να έχει καταφέρει να υλοποιήσει τουλάχιστον τις μισές από τις στοχευμένες μεταρρυθμίσεις που προτείνει για το σύνολο της 4ετίας της...

Δευτέρα, Ιουλίου 3

Απλά προβλήματα, περίπλοκες (μη) λύσεις

Το θέμα του μήνα που πέρασε ήταν τα σκουπίδια ή αλλιώς, οι απεργιακές κινητοποιήσεις των υπαλλήλων της τοπικής αυτοδιοίκησης με αίτημα τη μόνιμη εργασία.

Το ζήτημα από κοινωνική και πολιτική άποψη δεν είναι απλό. Οι υπάλληλοι αισθάνονται εξαπατημένοι, οι κυβερνώντες προσπαθούν να ικανοποιήσουν το εκλογικό τους κοινό, οι εταίροι δεν τους αφήνουν, η αντιπολίτευση κατηγορεί, οι τοπικοί άρχοντες δυσκολεύονται να αναλάβουν πρωτοβουλία και άλλα…

Όλοι έχουν δίκιο και όλοι έχουν άδικο, εξαρτάται από ποια πλευρά θα το δει κανείς… Γενικά, διάθεση να υπάρχει και η κουβέντα μπορεί να κρατήσει καιρό.

Εκτός κι αν βάλουμε κάποιες αυτονόητες (θεωρητικά) προτεραιότητες:

Τα σκουπίδια πρέπει να μαζευτούν.

Το ότι αυτό πρέπει να αποτελεί πρώτη προτεραιότητα δεν έχει σχέση με ζητήματα υγιεινής ή καύσωνα, αλλά αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι- των υπαλλήλων που διαμαρτύρονται συμπεριλαμβανομένων- ανήκουν σε κάποιο δήμο ή σε κάποια κοινότητα και πληρώνουν τα ανάλογα τέλη για να μαζεύονται στην ώρα τους τα σκουπίδια.

Από αυτή την άποψη, του δημότη δηλαδή, το θέμα είναι γελοιωδώς απλό.

Ειδικά αν δούμε τον βαθμό αυτονομίας των ΟΤΑ στη χώρα μας, ο Δήμος υπάρχει για να μεριμνά να μη γεμίζει ο τόπος σκουπίδια. Αν δεν το κάνει, δεν είναι Δήμος και αν ο δημότης ενδιαφέρεται περισσότερο για τα των συμβασιούχων ή τη δύσκολη θέση των πολιτικών, δεν είναι δημότης.

Από την εν λόγω οπτική, λοιπόν, η απεργία των υπαλλήλων, αν και έχει τη σημασία της, αφορά μία άλλη συζήτηση. Στο μέτρο που το μαγαζί που λέγεται «Δήμος» μπορεί να λειτουργήσει, οφείλει να το κάνει- πάντα στα πλαίσια της νομιμότητας φυσικά.

Παρασκευή, Ιουνίου 23

Τι δεν βλέπουμε;

Εχθές γίναμε μάρτυρες του κοντινού μέλλοντος της ελληνικής κοινωνίας. Παρατηρήσαμε πώς η απόγνωση και η αδικία ξεσπάει με βία σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. Είναι πλέον σίγουρο πως, οι χθεσινές σκηνές θα πληθύνουν και θα οξυνθούν.
Ο κάθε πολίτης σήμερα στην Ελλάδα έχει και μία άποψη περί των αιτιών όλων αυτών που συνέβησαν εδώ αλλά και και αυτών που θα συμβούν. Άλλοι σιχτιρίζουν τους κλέφτες πολιτικούς, άλλοι τους στυγνούς Γερμανούς, άλλοι τους καπιταλιστές Αμερικάνους, άλλοι τους Τούρκους, άλλοι τους ΠΑΣΟΚους, άλλοι τους “αριστερούς” και άλλοι τους “δεξιούς”, άλλοι μπορεί και τους “ψεκασμούς”...
Οι ίδιοι ωστόσο, δεν βλέπουν:
-τους ανέργους που λαμβάνουν το επίδομα του ΟΑΕΔ και δουλεύουν παράλληλα “μαύρα”,
-τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ που ακόμη και σήμερα χρυσοπληρώνονται για πολύ χαμηλή αποδοτικότητα,
-τους έχοντες κάποια θέση στον κρατικό μηχανισμό που προσπαθούν άνευ κριτηρίων και δικαιοσύνης να βοηθήσουν φίλους και συγγενείς,
-τους επιχειρηματίες που ακόμη και σήμερα περιμένουν από τα υπερτιμημένα κρατικά συμβόλαια να επιβιώσουν,
-τους περισσότερους που εξοργίζονται με τις μειώσεις των αποδοχών γιατί δεν μπορούν να συνεχίσουν τον πολυτελή βίο τους,
-τους κρατικούς υπαλλήλους που δεν κατανοούν πόσο τροχοπέδη είναι για την όλη οικονομία η χαμηλή αποδοτικότητά τους,
-τους πλούσιους συνταξιούχους της Ελλάδας που χρειάζονται τις υψηλές συντάξεις για να συμπληρώνουν το εισόδημα των παιδιών τους,
-τα ασφαλιστικά ταμεία που λαμβάνουν υπέρογκα ποσά για ανύπαρκτη υγειονομική περίθαλψη και αβέβαιη συνταξιοδότηση μόνο και μόνο για να πληρώνουν τις παράλογες συντάξεις,
-ότι οι επιχειρήσεις αντί να συνεργάζονται προς τον παγκόσμιο ανταγωνισμό αναλώνονται σε έναν καταστροφικό πόλεμο εντός των τειχών μέχρις εξουδετέρωσης των πάντων
-το σαθρό πολιτικό σύστημα που συνεχίζει να παραμυθιάζει τους “πολίτες” ώστε να συντηρηθεί το ίδιο μαφιόζικο σύστημα σε χαμηλότερο οικονομικό επίπεδο,
-την απάτη πίσω από όλους αυτούς που παρουσιάζουν εύκολες λύσεις και όμορφες υποσχέσεις, γιατί σε κανένα κράτος της εποχής μας δεν εφαρμόζονται,
-ότι το ίδιο το φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα δημιουργεί την φοροδιαφυγή ώστε να πλουτίζουν εύκολα οι “Φίλοι” των εκάστοτε κυβερνήσεων,
-... και πολλά άλλα στρεβλά του συστήματος

Δευτέρα, Ιουνίου 19

Η περί μεταρρυθμίσεων υποκρισία μας

Πρέπει να κάνουμε μεταρρυθμίσεις.

Το ξέρουμε.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε ευχαριστημένοι με το κράτος μας. Βλέπουμε πως η χώρα δεν πηγαίνει καλά και, συνεπώς, κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν.

Και γιατί δεν προχωρούμε στις αλλαγές;

Δεν θέλουμε.

Ξέρουμε, αλλά δεν θέλουμε, επειδή «από εμένα/εμάς θα ξεκινήσετε;» ή «φταίμε εμείς, αλλά όχι εγώ προσωπικά...» ή «φταίνε οι άλλοι...» και άλλα σχετικά.

Αυτή η αντίσταση έχει ισχυρές βάσεις, αφού στηρίζεται στο θεμελιώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης που κουβαλά ο καθένας από εμάς.

Παρά ταύτα, δεν θα ήταν σημαντικό εμπόδιο, αν δεν είχε θεσμική έκφραση. Ομάδες πίεσης (με πρώτες τις συνδικαλιστικές) μετασχηματίζουν τον φόβο που έχουμε για την αλλαγή σε σχετικώς καλά δομημένα πολιτικά ή και νομικά επιχειρήματα, βασισμένα στο σύνολό τους στο παλιό πολιτικό σύστημα, που περίπου όλοι λέμε ότι απορρίπτουμε, και στη παρωχημένη πια νομική του έκφραση.

Όχι ότι είναι αθέμιτο να υπερασπίζεται μία κοινωνική ομάδα τα συμφέροντά της, ωστόσο, οι ελληνικοί νόμοι σε γενικές γραμμές έχουν διαμορφωθεί έτσι, ώστε όλες- από τα κόμματα μέχρι τους επαγγελματικούς κλάδους- να είναι ευχαριστημένες, αδιαφορώντας για τον πολίτη/ καταναλωτή (για περισσότερη ανάλυση επ’ αυτού, βλ. «Κλειδί για την ανάπτυξη ο καταναλωτής», http://eumesin.blogspot.gr/2016/10/blog-post.html).

Παρασκευή, Ιουνίου 16

Μονόδρομος η συστράτευση…

Με τις εξελίξεις στον υπόλοιπο κόσμο να είναι καταιγιστικές σε όλα τα επίπεδα και τις πολιτικές ισορροπίες στην Ε.Ε. να επαναπροσδιορίζονται προσαρμοζόμενες στα νέα δεδομένα, η συστράτευση γύρω απ’ τον φιλελεύθερο πόλο στη χώρα μας, αποτελεί μονόδρομο.

Πολλαπλές κι απανωτές οι εκπλήξεις απ’ τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις σε χώρες της Ευρώπης, επιβεβαιώνουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι φαντάζει όλο και δυσκολότερο να τολμήσει κανείς προβλέψεις για το επόμενο διάστημα.

Τα μηνύματα των λαών και ειδικότερα των νέων Βρετανών και Γάλλων, που αποφασιστικά και απολύτως δημοκρατικά, διατράνωσαν τη βούλησή τους για ανατροπή του διαφαινόμενου πολιτικού κλίματος στις δυο χώρες, μόνο ως ελπιδοφόρα μπορούν να ερμηνευθούν.

Το σημαντικότερο μήνυμα αφορά στην απόφαση συμμετοχής των νέων αφού όπως καταγράφουν οι πρώτες στατιστικές, η αποχή αφορά σε μεγαλύτερες ηλικίες ψηφοφόρων. Όταν οι νέοι μιας χώρας αποφασίζουν να συμμετάσχουν, το μέλλον της προδιαγράφεται σαφώς λαμπρότερο σε σχέση με κείνη που οι νέοι της εμφανίζονται πλαδαροί, απαισιόδοξοι ή ακόμη χειρότερα, αδιάφοροι.

Το φρέσκο μυαλό, η καθαρή σκέψη και το αποφασιστικό βλέμμα στο μέλλον, διατράνωσε τη βούληση των νέων Βρετανών και Γάλλων, για περιθωριοποίηση των εθνικιστών που έφαγαν πολύ δυνατό χαστούκι και το γερό ταρακούνημα των λαϊκιστών που το μήνυμα, τους εστάλη με τον πιο ξεκάθαρο και επιτακτικό τρόπο.

Τετάρτη, Ιουνίου 7

Για μια βιώσιμη και μακρόπνοη κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη, στην Ελλάδα

Ο Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο

Θράκης και είναι Πρόεδρος
της Διοικούσας της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής

Σύνθεσης (ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ.)
Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας χειροτερεύει καθημερινά.
Οι προοπτικές βιώσιμης, μακρόπνοης και σχετικά γρήγορης ανάκαμψης εμφανίζονται ιδιαιτέρως ασθενείς και, μάλιστα, φθίνουσες.
Απολύτως υπεύθυνες για αυτό είναι οι επιλογές της παρούσας κυβέρνησης, κατά την τελευταία διετία.
Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρέλαβε το 2015 μια βαριά πληγωμένη οικονομία η οποία, όμως, με αργό και επώδυνο τρόπο έβγαινε, επιτέλους, από το σκοτεινό τούνελ της ύφεσης. Με τους πολλαπλά άστοχους χειρισμούς της, όχι μόνον ακύρωσε τις θυσίες πολλών ετών προσπάθειας ανάταξης αλλά και την χρέωσε ακόμα βαρύτερα, διασπαθίζοντας ασυλλόγιστα και το φθίνον εναπομένον δυναμικό αντοχής και αισιοδοξίας της κοινωνίας μας.
Την ξαναοδήγησε στο σκοτεινό τούνελ της κρίσης και της ύφεσης φορτώνοντας την με καινούργια, εντελώς αδικαιολόγητα, βαρίδια και τροχοπέδες.
Και παρόλη αυτή την εκκωφαντική αποτυχίας της, σε όλα τα επίπεδα, φαίνεται να συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της, στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο…

Η πρόταση που εισηγούμαστε βρίσκεται στον αντίποδα των ασυλλόγιστων αστοχιών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

― Οικονομική ανάπτυξη στηριγμένη στην ενίσχυση των επενδύσεων:
Ο μοναδικός δρόμος εξόδου της οικονομίας μας από την κρίση περνάει μέσα από τις νέες επενδύσεις.
Ας μην περιμένουμε οποιαδήποτε ανάκαμψη εν τη απουσία νέων επενδύσεων.
Οι νέες επενδύσεις, μονάχα, μπορούν να αυξήσουν την απασχόληση, να αυξήσουν τα εισοδήματα μας και το ΑΕΠ μας, να δώσουν μια υγιή βάση για την αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος μας, να περιορίσουν ουσιωδώς τον βραχνά των «κόκκινων δανείων» και να στηρίξουν αποτελεσματικά το ασθενές τραπεζικό μας σύστημα και, τελικώς, να παράξουν επαρκή φορολογικά έσοδα, ώστε να καταφέρουμε να στηρίξουμε, να αναδιαρθρώσουμε και να εμπλουτίσουμε το κράτος πρόνοιας στην χώρα μας, μακριά από την φενάκη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Αλλιώς δεν γίνεται.
Δεν υπάρχει άλλος μακρόπνοα βιώσιμος δρόμος ανάκαμψης.
Μονάχα οι νέες επενδύσεις μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση.

Δευτέρα, Ιουνίου 5

Αριθμοί και πραγματικότητα

Ο Μιχάλης Δεμερτζής 
είναι ιδρυτικό
μέλος της Ευρωπαϊκής 
Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης και Τομεάρχης
Θέσεων
Πριν περίπου δύο μήνες, η κυβέρνηση πανηγύριζε για το τεράστιο πλεόνασμα.
Τώρα, τα νεότερα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, εμφανίζουν αύξηση του ΑΕΠ 0,4% για το πρώτο τρίμηνο του έτους σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2016 (διαψεύδοντας ουσιαστικά τη μείωση κατά 0,5% που έδειχναν τα προσωρινά στοιχεία) και τα κυβερνητικά στελέχη πανηγυρίζουν για δεύτερη φορά μες σε λίγο καιρό.
Αν σκεφτούμε την κατάσταση στην πραγματική οικονομία, είναι να απορεί κανείς αν πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που, βρισκόμενοι στην αντιπολίτευση, επέμεναν ότι «οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς».
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το να λαμβάνουν υπόψη τους δείκτες της οικονομίας και λοιπά βαρετά νούμερα αποτελεί βελτίωση, έστω και αργά. Το πρόβλημα είναι ότι τους βλέπουν πολύ, πάρα πολύ, επιλεκτικά.
Αν είναι επιτέλους να συμφωνήσουμε όλοι μαζί σε αυτή την χώρα ότι τα στατιστικά στοιχεία και η πραγματική οικονομία είναι οι δύο όψεις του νομίσματος που λέγεται πραγματικότητα, οφείλουμε να δούμε το ζήτημα πιο σφαιρικά.
Εν προκειμένω, η Ελλάδα έπεσε φέτος ακόμη πιο κάτω στην κατάταξη της Παγκόσμιας Επετηρίδας Ανταγωνιστικότητας. Βρίσκεται στην 57η θέση (από την 56η πέρυσι) ανάμεσα σε 63 χώρες. Τα τέσσερα κριτήρια είναι η οικονομική αποδοτικότητα, η κυβερνητική αποτελεσματικότητα, η επιχειρηματική αποτελεσματικότητα και οι υποδομές.
Και είναι πολύ λογικό να βρισκόμαστε τόσο χαμηλά.
Η κλίση που έχει πάρει η κατηφόρα μας είναι ευθέως ανάλογη με την ανηφόρα που έχουν τραβήξει οι εισφορές και οι φόροι από τον Ιούλιο του 2015.

Δευτέρα, Μαΐου 22

Η συνέχεια του έθνους και του κράτους

Ο Μιχάλης Δεμερτζής
είναι ιδρυτικό μέλος της 
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής
Σύνθεσης και Τομεάρχης
Θέσεων
Η κατά το δοκούν θεώρηση

Θυμάστε πριν λίγο καιρό τον T. Ερντογάν που έλεγε ότι «τα σύνορα της καρδιάς μας είναι διαφορετικά από εκείνα της Συνθήκης της Λωζάνης»;
Φυσικά και θυμάστε…
Τι απαντούσε σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας;
Για την αδιαπραγμάτευτη ισχύ της Συνθήκης, το πώς πηγάζει από το διεθνές δίκαιο και την αυξημένη τυπικότητα που φέρουν οι υπογραφές μεταξύ εθνών και άλλα τέτοια... νομικίστικα!
Φανταστείτε ο πρόεδρος της γείτονος να έκανε κατόπιν ένα δημοψήφισμα και να ρωτούσε τον λαό του, «ισχύουν τα σύνορα της Συνθήκης της Λωζάνης;» και, μετά το αναμενόμενο αποτέλεσμα, να μας έλεγε, «η δημοκρατία μίλησε».
Αυτό το τελευταίο κάτι μας θυμίζει, σωστά;
Παρόμοια με το παραπάνω (ακόμα υποθετικό) παράδειγμα αντιμετωπίζουμε κι εμείς ως χώρα τις συμβατικές μας υποχρεώσεις: Σαν να μην έχουν συνέχεια τα έθνη.
Αν εντελώς βολικά ξεχάσουμε περιπτώσεις όπως η προηγούμενη, λοιπόν, μάλλον δεν μας αρέσει και πολύ αυτή η λογική της συνέχειας, γιατί φαίνεται να αντιτίθεται στη λαϊκή βούληση. Αλλά έτσι είναι τα συμβόλαια.
Ο αντίλογος μπορεί να είναι ότι οι καιροί αλλάζουν, τώρα έχουμε κρίση κτλ…
Από την άλλη, φαντάζεστε να σας χρωστάει χρήματα ο γείτονας και, σε περίπτωση που πάθει κάτι, να διαγράφεται ή έστω να μειώνεται το χρέος, χωρίς να σας ρωτήσει κανείς;

Σάββατο, Μαΐου 20

ΤΟ 4ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η "ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ"...

Ο Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
και είναι Πρόεδρος της Διοικούσας της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης
(ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ.)
Λοιπόν...
Στον απόηχο της υπερψήφισης της συμφωνίας-αξιολόγησης, δυο λόγια...
Υπογραμμίστε και συνειδητοποιήστε κάτι που θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντικό, στην προσπάθεια να καταλάβει κάποιος το που βρισκόμαστε και το που πάμε...
Παρόλο το παραμύθιασμα που σας έχουν ρίξει τόσα χρόνια οι "πατριώτες", ας αρχίσετε -έστω και τώρα- να καταλαβαίνετε πως δεν μας τα επιβάλλουν οι "ξένοι" τα μνημόνια...
Ποτέ δεν τα επέβαλλαν...
Εμείς τους τα ζητήσαμε και συνεχίζουμε να τα ζητάμε...
Αλλά κατά πως φαίνεται στην πράξη, βαρεθήκανε πλέον για τα καλά οι εταίροι να κουβαλάνε στην πλάτη τους το πρόβλημα μας...
Και αυτό έχει, από εδώ και κάτω, μεγάλη σημασία...
Ο χρόνος ανοχής της κουταμάρας και της χρονοτριβής μας σαν να τελειώνει, πλέον, οριστικά...
Χρόνια βέβαια ορισμένοι "Ελληνάρες" σας πουλάνε το σανό των δήθεν κακών ξένων "τοκογλύφων" που μας εξαναγκάζουν σε μνημόνια, γιατί είναι ΟΙ ΙΔΙΟΙ αυτοί οι "Ελληνάρες" που δεν θέλουν να αποφύγουν τα μνημόνια...
Το παίζουν "ήρωες" αλλά με την παλάμη ανοιχτή τρέχουνε, πάντα, πίσω από τους εταίρους, για μνημόνια και δανεικά...

Πέμπτη, Μαΐου 18

ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

Πολύ συζήτηση έχει γίνει για το ελληνικό χρέος. Το χρέος της Ελλάδας προς πιστωτές και πως αυτό θα απομειωθεί... Παρά τον μετασχηματισμό του μεγαλύτερου μέρους του σε ιδιωτικό μέσω της υπερφορολόγησης, η ύφεση δεν βοήθησε ούτε στην τελική μείωσή του. Το δημόσιο χρέος όμως μέχρι το 2020 είναι εξασφαλισμένο από τους πιστωτές μας και μικρή σημασία έχει σήμερα για την πραγματική οικονομία. Τα επιτόκια που πληρώνουμε είναι υπερβολικά μικρά για να έχουν επίπτωση σε αυτήν.

Έχει όμως πολύ μεγάλη επίπτωση το υπερβολικό και συνεχώς αυξανόμενο ιδιωτικό χρέος που αποτελεί την βασική τροχοπέδη για ανάπτυξη και επιχειρηματικότητα. Λύση σε αυτό θα μπορούσε να είναι αυτό που επιτρέπεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Η αποδοχή της χρεοκοπίας φυσικού προσώπου. Δηλαδή όπως επιτρέπεται να χρεοκοπεί μια επιχείρηση και να μην πληρώνει τα χρέη της πέραν των περιουσιακών της στοιχείων, έτσι και για τα φυσικά πρόσωπα. Ένας πολίτης που έχει συσσωρεύσει υπερβολικά χρέη και αδυνατεί να τα πληρώσει, αιτείται την χρεοκοπία του που συνεπάγεται και την πληρωμή των με όσα περιουσιακά στοιχεία έχει. Μετά την χρεοκοπία ξεκινά από την αρχή. Αυτό φυσικά σημαίνει πως η υπόλοιπη κοινωνία πληρώνει αυτά τα χρέη έμμεσα.

Τρίτη, Μαΐου 9

Ούτε τα αυτονόητα των αυτονόητων…

Την προηγούμενη εβδομάδα, στα ΜΜΕ παρουσιάζονταν ως «αγκάθια» για να κλείσει η αξιολόγηση, θέματα όπως η πώληση των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων στα σούπερ μάρκετ, το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, το συνταξιοδοτικό και τα «κόκκινα» δάνεια.

Όπως έχουμε ήδη τοποθετηθεί σχετικά και στο παρελθόν, και στα τέσσερα παραπάνω ζητήματα το καλύτερο ήταν η ελληνική κυβέρνηση να συμβιβαστεί. Όχι επειδή επιμένουν οι δανειστές
(άλλωστε στο τέλος, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, η κυβέρνησή μας συμφωνεί), αλλά επειδή πρέπει να τελειώνουμε το συντομότερο με αυτά για να προχωρήσουμε παρακάτω.

Τα δύο πρώτα, ειδικά, έπρεπε να τα είχαμε λύσει προ πολλού από μόνοι μας. Τα άλλα δύο είναι προβλήματα που πονάνε, οπότε οι έντονες αντιδράσεις και, συνεπώς, οι καθυστερήσεις ήταν αναμενόμενες, αλλά, και πάλι, η συναίνεση της κυβέρνησης είναι σωστή και πολύ άργησε, αφού ευθυγραμμίζεται με το καλό του τόπου.

Στο τέλος της ημέρας, ωστόσο, όλοι ξέρουμε πως το καλό ή το κακό του τόπου δεν έχει καμία σημασία μπροστά στον εν Ελλάδι παντοδύναμο κρατισμό.

Σάββατο, Μαΐου 6

Λείπουν οι ηγέτες ή λείπει η κατανόηση του τι πραγματικά σημαίνει ηγέτης;

Ο Χάρης Βλάδος διδάσκει στο
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
και είναι Πρόεδρος της Διοικούσας της
Ευρωπαϊκής Μεταρρυθμιστικής Σύνθεσης
(ΕΥ.ΜΕ.ΣΥΝ.)
Μία από τις εκφράσεις που αποτελούν, κατά κάποιο τρόπο, την κέτσαπ στο τζάνκυ φουντ του συνήθους «κοινωνικοπολιτικού προβληματισμού» του σύγχρονου νεοέλληνα είναι κι αυτή που υποστηρίζει πως «μας λείπουν οι ηγέτες».

Κατ’ αρχήν, ας σκεφτούμε λιγάκι πως έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τους «ηγέτες» μας…

Για τους περισσότερους από εμάς, «ηγέτης» είναι αυτός ο οποίος «ξέρει να επιβάλλεται». Σύμφωνοι. Αλλά σαν να ξεχνάμε πως «το πώς επιβάλλεται» έχει στην περίπτωση μας την μεγαλύτερη σημασία. Ο «ηγέτης» στο κοινωνικό συνειδητό και υποσυνείδητο μας, συνήθως, ξέρει να επιβάλλεται αξιοποιώντας, απλώς, τον άμεσο ή έμμεσο αυταρχισμό του: Τον επονομαζόμενο και «τσαμπουκά» του.

Τα παραδείγματα άφθονα και σε όλα τα επίπεδα.

Δευτέρα, Μαΐου 1

Διορισμοί και επιδόματα, μέρος τρίτο

Πριν λίγο καιρό γράφαμε πως το πλεόνασμα δεν είναι αρκετό για να λύσει τα προβλήματά μας. Αν δεν διορθωθούν έστω κάποιες από τις χτυπητές στρεβλώσεις της οικονομίας μας, ώστε η τελευταία να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών, δεν πρόκειται να ανακάμψουμε.

Ωστόσο, η επίτευξη του πλεονάσματος από μόνη της είναι, αν μη τι άλλο, ένα καλό νέο. Περισσεύουν κάποια χρήματα. Καθώς χρειάστηκαν θυσίες για να μαζευτούν και επειδή τα λεφτά δεν φυτρώνουν σε δέντρα (θα έπρεπε να το έχουμε εμπεδώσει ως τώρα), έχει μεγάλη σημασία το πώς θα χρησιμοποιηθούν.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, για αρχή, θα τα κάνει προσλήψεις στο δημόσιο!

Υπάρχει τίποτα πιο ελληνικό από αυτό;

Κι όμως… Υπάρχει.

Θα τα κάνει και επιδόματα.

Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά τις προσλήψεις, ο υπουργός Εσωτερικών αναφέρθηκε στη μονιμοποίηση 30.000 συμβασιούχων, «οι οποίοι εργάζονται κυρίως στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες».

Θα πει κανείς, «αυτούς τους πληρώναμε ήδη». Ε, τώρα με το πλεόνασμα, να η ευκαιρία να τους πληρώνουμε για μια ζωή.

Δευτέρα, Απριλίου 10

Κλείνει η αξιολόγηση και μετά τι…;

Και αυτή η αξιολόγηση φαίνεται να φτάνει στο τέλος της (αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι αρκετά σίγουρος, τουλάχιστον τα δύο τελευταία χρόνια) και το ερώτημα είναι αν μπορούμε να χαιρόμαστε.

Από τη μία, με το κλείσιμο οποιασδήποτε αξιολόγησης, εγκαινιάζεται μία περίοδος σχετικής ηρεμίας και αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο. Από την άλλη όμως, σημασία έχει τι κάνουμε με αυτή την ηρεμία.

Μάλλον όχι τα δέοντα, αν αναρωτηθούμε σε τι κατάσταση βρισκόμαστε σε σχέση με την προηγούμενη αξιολόγηση: Χειρότερη…

Το πρόβλημα όμως γίνεται ακόμα μεγαλύτερο από την εξήγηση που σπεύδουμε να δώσουμε. Όσοι- μάλλον οι περισσότεροι- ξεκινούν με αφετηρία το «φταίνε οι κακοί ξένοι», θα πουν ότι φταίει το πρόγραμμα.

Εδώ είναι σκόπιμο να σημειώσουμε πως τα προγράμματα που καλούμαστε να εφαρμόσουμε, δεν είναι αψεγάδιαστα. Το τρίτο μνημόνιο, ειδικά, είναι εξόχως προβληματικό.

Το πώς φτάσαμε να καλούμαστε από τους εταίρους να πιάσουμε αποστραγγιστικούς στόχους εν μέσω ύφεσης, το έχουμε εξηγήσει αναλυτικά στο παρελθόν («Χαμένοι στο σπιράλ της ύφεσης»).

Ωστόσο, υπάρχουν και κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν- και η προαναφερόμενη ηρεμία είναι σημαντικός βοηθητικός παράγων- τα οποία, εδώ που τα λέμε, δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει αν περιέχονται στο πρόγραμμα.

Παρασκευή, Μαρτίου 31

Το Μακρο-περιβάλλον για την μικρομεσαία επιχείρηση στην Ελλάδα, σήμερα...

Πρακτικά, η κατανόηση της δυναμικής του συνολικού μακρο-περιβάλλοντος για την μικρομεσαία επιχείρηση, σήμερα, φαίνεται πως αποκτά τεράστια σημασία. Όλα τα δεδομένα δείχνουν μια σαφή χειροτέρευση των συνθηκών, σε όλα τα διαπλεγμένα συστημικά επίπεδα, κατά την διάρκεια της παρούσας κρίσης –κρίση η οποία επωαζόταν δομικά, δεκαετίες πριν– δημιουργώντας έναν μακρο-κοινωνικοοικονομικό «φαύλο κύκλο».

Η βαθιά οικονομική κρίση των τελευταίων ετών, εκδηλώνεται με:
• την δραστική μείωση του παραγόμενου ΑΕΠ,
• την σημαντική μείωση της Ενεργού Ζήτησης,
• την υψηλότατη ανεργία,
• την σημαντική συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος και της καταναλωτικής δαπάνης,
• την ραγδαία απίσχνανση του εθνικού τραπεζικού συστήματος,
• την επιδεινούμενη επενδυτική αναιμία

… η οποία συμβάλλει σε μια συνεχή εμβάθυνση των διαστάσεων της κοινωνικής κρίσης και χαρακτηρίζεται από:
• την φτωχοποίηση σημαντικού κομματιού της κοινωνίας μας,
• την μείωση της γεννητικότητας και την περαιτέρω πληθυσμιακή γήρανση,
• την σημαντική υποβάθμιση του καταναλωτικού προτύπου του μέσου νοικοκυριού,
• την επέκταση φαινομένων ανομίας και κοινωνικού αποκλεισμού,
• την εμπέδωση ενός συνολικού «κλίματος» απαισιοδοξίας και απογοήτευσης

… η οποία ακολουθείται από μια συστηματική αποδυνάμωση του τεχνολογικού δυναμικού της χώρας, εκδηλούμενη με:

Δευτέρα, Μαρτίου 27

«Ποτά και γυναίκες» όπως «διορισμοί και επιδόματα»

Βγήκε ο Γ. Ντάισελμπλουμ και είπε ότι οι νότιες χώρες φάγαμε τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες και δεν μας άρεσε καθόλου. Λογικό, γιατί η αλήθεια πονάει. Μεταξύ μας μπορεί να το λέμε, αλλά ταυτόχρονα, όπως δείχνει και η πολιτική που εφαρμόζουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας, είμαστε σίγουροι ότι τους έξω μπορούμε να τους κοροϊδεύουμε.

Μπορεί να πει κανείς ότι η δήλωση ήταν άκομψη, μπορεί όντως ο συγκεκριμένος, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός, να μη νομιμοποιείται να κάνει μία τόσο ισοπεδωτική και αφοριστική δήλωση.

Ωστόσο, είναι δύσκολο να αντιτάξεις ως κοινωνία πειστική απάντηση όταν, πρώτον, οι δικοί σου πολιτικοί εντολοδόχοι αρχίζουν με δηλώσεις όπως «θα βαράμε το νταούλι» και φτάνουν στο «θα γεμίσουμε την Ευρώπη τζιχαντιστές» και, δεύτερον και σημαντικότερον, δεν έχεις προβεί σε εκείνες τις πράξεις που μπορούν να κατατροπώσουν τα λόγια· των ξένων ή ακόμα και παλιότερα δικά σου.

Η αναλογία του Ολλανδού πολιτικού έχει βάση, αν φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση των δανειστών.

Αν δώσουμε χρήματα σε κάποιον, εντελώς δικαιολογημένα θέλουμε να ξέρουμε αν θα τα πάρουμε πίσω. Και, για να τα πάρουμε, ο δανειζόμενος πρέπει να κάνει κάτι παραγωγικό με τα χρήματά μας. Για κάποιους, το μη παραγωγικό μπορεί να είναι τα «ποτά και τα ξενύχτια», για άλλους οι διορισμοί και τα επιδόματα, σε κάθε περίπτωση όμως, η ουσία βρίσκεται στο τι κάνει με τα λεφτά μας.

Παρασκευή, Μαρτίου 17

Ανεύθυνοι οι πολιτικοί στη Ελλάδα

Ο ένας θέλει κάποιον ηγέτη να τον «εμπνεύσει» με μεγάλη τόλμη και θάρρος ως προϋπόθεση όχι να του πει την αλήθεια, όχι να τον βοηθήσει, αλλά όπως ένας νέος Αλέξης να του δώσει μια τυφλή και απατηλή ελπίδα για να τον ψηφίσει.

Ο άλλος θέλει να απολυθούν όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι γιατί λέει είναι αργόσχολοι αλλά παράλληλα θέλει νοσοκομεία στην εντέλεια, αστυνομία, πυροσβεστική, λιμενικό κοκ.

Ο διπλανός θέλει λιγότερους φόρους, αλλά δεν θέλει κανέναν να χάσει την δουλειά του και να απολυθεί από τον κρατικό εργοδότη ή να συμβιβαστεί με λιγότερες κοινωνικές παροχές ή να πληρώνει για τους ανέργους.

Ο παραδιπλανός του θέλει μια θεσούλα στο Δημόσιο, όπως εδώ και πολλές δεκαετίες έμαθε πως είναι η βέλτιστη λύση και η αλήθεια είναι πως οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα δεν τον απογοήτευσαν ποτέ. Τότε όμως υπήρχαν λεφτά.

Κάποιος άλλος θέλει να αλλάξει το πολιτικό προσωπικό γιατί τους θεωρεί ανίκανους, διεφθαρμένους έως και ακατάλληλους για την δουλειά αλλά ξεχνάει, για κάποιον περίεργο λόγο, πως είναι όλοι τους εκλεγμένοι από τους ίδιους τους ψηφοφόρους. Μάλιστα όταν ερωτηθεί «εσύ πως προσέφερες στην αλλαγή αυτή που θέλεις να γίνει;» συνήθως δεν έχει καμία απάντηση.

Πάντα κάποιος από μηχανής θεός θα αναλάβει να διορθώσει την ανευθυνότητά μας.

Ο γείτονας θέλει μια κυβέρνηση που να τον βοηθήσει να πάει καλά η επιχείρησή του. Μα τόσα χρόνια από τον προπαππού του οι γανωματήδες ήταν μια καλή δουλειά με κέρδη. Οι πολιτικοί φταίνε που δεν πάει καλά η επιχείρηση.

Δευτέρα, Μαρτίου 13

Η περί δημοκρατίας παρεξήγηση

Έχει γίνει μία μεγάλη παρεξήγηση στη χώρα μας.

Νομίζουμε ότι δημοκρατία σημαίνει παράδεισος. Ότι, δηλαδή, έχουμε όλοι δικαίωμα στην ευτυχία, ότι απέναντι στην ευμάρεια είμαστε όλοι ίσοι, μόνο και μόνο επειδή συμμετέχουμε όλοι εξίσου στη διακυβέρνηση του τόπου.

Η παραπάνω άποψη λαμβάνει την ευτυχία ως κάτι δεδομένο, που αρκεί να το αποφασίσουμε για να το δούμε να συμβαίνει. Σαν να λέμε, κατώτατος μισθός 751 ευρώ, «με ένα νόμο κι ένα άρθρο».

Για κάποιους, όχι λίγους, αυτό είναι δημοκρατία.

Ωστόσο, η ψήφος μας δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει από μόνη της ένα συγκεκριμένο βιοτικό επίπεδο. Επειδή, όμως, κάτι τέτοιο συνέβαινε μέχρι πρόσφατα στην Ελλάδα- εμείς ψηφίζαμε και το κράτος μας φρόντιζε για αυτόν ακριβώς το λόγο- έχει εδραιωθεί στην κοινωνία μας μία εντελώς στρεβλή αντίληψη για τη δημοκρατία.

Κατ’ αρχάς, το να μας νταντεύει το κράτος, μέρος του οποίου είμαστε όλοι, μπορεί να είναι βολικό, είναι όμως και ανελεύθερο, καθώς περιορίζει σημαντικά το άτομο και τις προοπτικές του. Ειδικά όταν μιλάμε για το ελληνικό κράτος.

Αν είσαι σε μία φυλακή, μπορείς να αισθάνεσαι ευχαριστημένος επειδή σε ταΐζουν, αλλά δεν έχεις και τις καλύτερες συνθήκες δημιουργίας και εξέλιξης. Είσαι περισσότερο αριθμός και πολύ λιγότερο προσωπικότητα.

Επιπλέον, όταν ο πρωθυπουργός μας, πριν μερικούς μήνες, λέει σε διεθνές συνέδριο ότι ο έλεγχος των ελλειμμάτων δεν είναι δημοκρατικός (sic), εκφράζει ακριβώς την νεοελληνική αντίληψη περί δημοκρατίας. Αν δεν συνάδει με τη δημοκρατία να συμμαζέψουμε το κράτος μας, τότε τι συνάδει; Να μοιράζουμε χρήματα;

Πέμπτη, Μαρτίου 9

Υπευθυνότητα... Η μόνη λύση.

Σκέφτομαι σήμερα, πόσο καταστροφική ήταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2010 όπου αντιλαμβανόμενη το μέγεθος του προβλήματος και του αδιεξόδου που βρέθηκε η χώρα, δεν ζήτησε την συμπόρευση της αντιπολίτευσης (και δει του Σαμαρά) προχωρώντας ευκολότερα στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές για να βγει από την στενωπό. Αντί αυτού, προτίμησε την μοναχική πορεία και την αποδυνάμωσή της, ώστε να μην αναλάβει το πολιτικό κόστος της παραίτησης. Εισέπραξε, τελικά, ένα μεγαλύτερο πολιτικό κόστος από την κοινωνία που δυστυχώς βρήκε αποκούμπι στην αντιπολίτευση, η οποία για τους μικροπολιτικούς της σκοπούς, βρέθηκε στην αντίπαλη όχθη κράζοντας πως υπάρχει διαφορετικός δρόμος.

Πόσο καταστροφική ήταν η στροφή που έκανε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το 2014 και δεν προχώρησε στην συνέχεια των μεταρρυθμίσεων και στο κλείσιμο της αξιολόγησης δημιουργώντας μια διέξοδο για την χώρα αλλά και λόγο για να καυχιέται σήμερα.

Πάραυτα, προτίμησε να κάνει κράτει σε όλα όσα έπρεπε να γίνουν, να μην κλείσει την αξιολόγηση (που θα είχε πολιτικό κόστος φυσικά), έτσι ώστε να δυσκολέψει το ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή του, με σκοπό μια “αριστερή παρένθεση”. Πόσο λάθος είχαν και πόσο καταστροφική αποδείχθηκε η μικροπολιτική πάνω σε ένα πιθανό κακομαθημένο πτώμα όπως είναι η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Τρίτη, Μαρτίου 7

Βόρειοι και Νότιοι…

Σε μια προσπάθεια καταμερισμού των ευθυνών για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν η χώρα μας και ολόκληρη η ευρωπαϊκή ήπειρος, το ασφαλέστερο είναι να βασιστούμε στη θέση που υποστηρίζει ότι για τα δεινά της Ελλάδας, την ευθύνη έχει η Ελλάδα και για τα δεινά της ΕΕ, την ευθύνη έχει η ίδια η Ένωση.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι απόλυτο. Ιδιαίτερα τον καιρό της παγκοσμιοποίησης, κανένα κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα δεν αναλύεται επαρκώς, αν δεν ληφθούν υπόψη και εξωγενείς παράγοντες.

Αναμφισβήτητα, λοιπόν, η Ελλάδα έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τα ευρωπαϊκά προβλήματα (είναι ακόμα μέλος της ΕΕ άλλωστε) και, από την άλλη, η ΕΕ έχει κάνει τα δικά της λάθη στην αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος.

Σε επίπεδο πολιτικής, οι ευθύνες της ΕΕ συνοψίζονται επαρκώς στην τοποθέτηση του Γιουνκέρ: «Οι Γερμανοί έδειξαν (σ.σ., στα αρχικά στάδια της κρίσης) τιμωρητική διάθεση απέναντι στην Ελλάδα».

Εδώ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκτός φυσικά από τη λανθασμένη προσέγγιση της Γερμανίας στο ελληνικό ζήτημα, παραδέχεται την αποδυνάμωση της Ένωσης.

Η Γερμανία ανέλαβε πρωτοβουλίες αρκετά νωρίς κι έφερε προ τετελεσμένων τους εταίρους της και αυτό το γεγονός- το οποίο βεβαίως δεν απαλλάσσει την Ελλάδα από τις δικές της ευθύνες- συντέλεσε σημαντικά ώστε οι διαπραγματεύσεις να διεξαχθούν περισσότερο με όρους δύναμης παρά με όρους ενότητας, με ό,τι δυσάρεστο αυτό συνεπάγεται.

Πέμπτη, Μαρτίου 2

Η επανάσταση που χρειαζόμαστε


Πως ορίζονται οι πετυχημένες κοινωνίες; Ο δικός μου ορισμός έχει να κάνει με την ποιότητα ζωής των πολιτών και είναι ένα πολυπαραμετρικό πρόβλημα στο οποίο καθοριστική επίδραση έχουν η ελευθερία, η δημιουργικότητα και ο ελεύθερος χρόνος που αυξάνουν την ευτυχία του ατόμου. Τέτοιες κοινωνίες έχουν πάντα ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την αυξημένη προσωπική υπευθυνότητα όχι μόνο στην επαγγελματική ζωή του πολίτη αλλά σε όλα τα επίπεδα.

Η ατομική ευθύνη είναι αποτέλεσμα της αναπτυγμένης αστικής κοινωνίας. Οποιαδήποτε κοινωνία δεν έχει αναπτυγμένη αστική τάξη φέρει και στοιχεία ατομικής ανευθυνότητας τα οποία κρύβονται πίσω από την «υπεύθυνη» πολιτεία που ελέγχει και χειραγωγεί τα παιδάκια-πολίτες. Ένα κράτος πατερούλη, σαν το ελληνικό δηλαδή, που δεν αφήνει κανέναν ιδιώτη να αποκτήσει πρωτοβουλίες και προσωπική ευθύνη αλλά θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο για πολλούς λόγους, οι περισσότεροι των οποίων έχουν να κάνουν με την διατήρηση κλειστών θεσμών ώστε η διακυβέρνηση της χώρας να είναι χειραγωγήσιμη από την «εκλεγμένη» κυβέρνηση και τον κομματικό, ή συντεχνιακό, ή συνδικαλιστικό της στρατό. Έτσι έχουμε ένα πολύ κλειστό και δαιδαλώδες πλαίσιο νόμου για τα πάντα, με αντίστοιχες υπηρεσίες για τον έλεγχο και έκδοση αδειών βασισμένο σε αυτό και, φυσικά, έναν πολυσύνθετο μηχανισμό πιστοποίησης ώστε η οποιαδήποτε ευθύνη που προκύψει να χάνεται στα μονοπάτια όλου αυτού του λαβύρινθου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δόμηση στην χώρα μας –δεν υπάρχει πουθενά αλλού η λέξη «αυθαίρετο». Σε οποιαδήποτε γλώσσα προσπαθήσετε να τη μεταφράσετε θα αποτύχετε γιατί, απλά, δεν υφίσταται η έννοια. Τι σημαίνει αυθαίρετο; Σημαίνει παράνομα οικοδομημένο! Μα αφού είναι παράνομο πως οικοδομήθηκε; Ποιος μηχανικός ή εργολάβος ανέλαβε την ανέγερσή του χωρίς την άδεια της πολιτείας; Ποιος υπεύθυνος της ΔΕΗ έδωσε ρεύμα;

Και η λίστα των δυσάρεστων ερωτημάτων συνεχίζεται...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 28

Ώρα ανάληψης της ευθύνης της επιλογής…

Η πολυτέλεια του ‘δεν ήξερα’, ‘ας δούμε κι αυτοί τι θα κάνουν’, ‘διαθέτουν ηθικό ή άλλο πλεονέκτημα’, τελείωσε! Έφτασε η ώρα ν’ αναλάβουμε την ευθύνη της αναγκαίας επιλογής μας ως πολίτες.

Θεωρητικά, πρέπει να είναι περιττή η υπενθύμιση ότι οι εξελίξεις μετά το τελευταίο eurogroup δεν αποτελούν τη βάση για κάτι καινούργιο κι ελπιδοφόρο παρά μόνο την αποτροπή του πολιτικού ατυχήματος που θα μπορούσε με την καθυστέρηση της συνέχισης της αξιολόγησης να είχε ολέθριες συνέπειας για τη χώρα, μεταξύ των οποίων κι ένα κατά λάθος grexit.

Είναι καιρός μάλλον να κατανοήσουμε όλοι ότι δε μπορεί ες αεί να συζητάμε και ν’ αναλύουμε και να υπολογίζουμε και να σχεδιάζουμε, χωρίς κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα και φυσικά χωρίς να καταλήγουμε στον απαραίτητο σχεδιασμό και τη χάραξη στρατηγικής για το μέλλον της χώρας.

Θεωρητικά και πάλι, θα πρέπει να έχουμε πλέον διδαχθεί όλοι απ’ τα πολλά και τεράστια λάθη μας, συνολικά ως κοινωνία, σε όποια πλευρά της κάλπης και των εδράνων της βουλής, μέσα κι έξω απ‘ αυτήν κι αν βρισκόμαστε. Ειδικά με τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις που μόνο πρόκληση, ανικανότητα κι επικίνδυνες πρακτικές έχουν αναδείξει, οδηγώντας τη χώρα πίσω στον δρόμο που θα μπορούσε, κατά κοινή ομολογία, να είχε βγει, αν το πολιτικό προσωπικό που την κυβερνά σήμερα, έδειχνε αυτοσυγκράτηση στη διεκδίκηση της εξουσίας και φυσικά δεν είχε τις αυταπάτες που παραδέχθηκε ότι έτρεφε ως αντιπολίτευση, για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας.

Απογυμνωμένοι όλοι οι πολιτικοί σχηματισμού πλέον, με τους πολίτες να γνωρίζουν περισσότερα πράγματα από κάθε άλλη φορά, για τα οικονομικά και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που προτείνονται ώστε να επέλθει ισορροπία κι ανάπτυξη στη χώρα, έφτασε επιτέλους η ιστορική εκείνη στιγμή που όλοι μαζί, πρέπει να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για το παρόν και κυρίως για το μέλλον της πατρίδας μας.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27

Δεν χρειαζόμαστε «αντίμετρα», αλλά μία κυβέρνηση να κυβερνά…

Kατά την ομιλία του στη Βουλή, την περασμένη Παρασκευή, ο πρωθυπουργός περιέκλεισε άθελά του σε μία φράση τον λόγο που η Ελλάδα δεν μπορεί να ανακάμψει από την κρίση:

«…Τόσο λοιπόν τα μέτρα επιβάρυνσης από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα προτείνουν οι θεσμοί, όσο και τα μέτρα ελάφρυνσης που θα προτείνει η ελληνική κυβέρνηση θα ψηφιστούν ταυτόχρονα…»

Εδώ, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι έχουμε μία κυβέρνηση που δεν πρόκειται ποτέ να αναλάβει την ιδιοκτησία του προγράμματος.

Πρώτον, στη Βουλή των Ελλήνων δεν ψηφίζονται μέτρα που προτείνονται αλλά μέτρα που συμφωνούνται. Δεύτερον, δεν υπάρχουν μέτρα επιβάρυνσης και μέτρα ελάφρυνσης και σίγουρα δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί».

Υπάρχουν μέτρα που λαμβάνονται για τη διάσωση της χώρας. Αυτό που «επιβαρύνει» τώρα, ίσως να «ελαφρύνει» αργότερα. Επίσης, υπάρχουν μέτρα αποτελεσματικά και μη σε κάθε περίπτωση η εφαρμογή τους θα δείξει όλα όμως είναι μέρος ενός προγράμματος που έχει καταρτιστεί στη βάση της πολυπόθητης ανάκαμψης.

Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι το πρόγραμμα δεν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό, οφείλει να το απορρίψει ως απαράδεκτο.

Αν, δε, αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει την απέχθειά της για κάποια από αυτά (ας πούμε για ιδεολογικούς λόγους), καλύτερα είναι να μην το κάνει γιατί δυσχεραίνει την εφαρμογή τους και, αν δυσχεραίνει την εφαρμογή των μέτρων που η ίδια αυτή κυβέρνηση ψήφισε, τότε οφείλει να παραιτηθεί. Είναι τόσο απλό.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25

Χαμένοι στην μεταρρύθμιση…

Γράφουν οι: Δρ. Βλάδος Χάρης, Δρ. Κορώνης Επαμεινώνδας

Αν υπάρχει ένας όρος που έχει υποστεί βαθιά κακοποίηση στην χώρα των «φλου ορισμών», είναι η έννοια της μεταρρύθμισης. Έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο να βαφτίζονται και να αναβαπτίζονται ως μεταρρυθμιστικές προτάσεις τα εισπρακτικά μέτρα, οι αλλαγές αντικειμενικών αξιών και η στελέχωση οργανισμών. Και όχι οι ουσιώδεις παρεμβάσεις που αναδομούν, ανανεώνουν και αναπροσανατολίζουν το κοινωνικοοικονομικό μας σύστημα. Στην δε κακοποίηση του όρου και της σημασίας του συμμετέχουν πλέον και οι ξένοι θεσμοί και εμπειρογνώμονες.

Ο μέσος Έλληνας έχει συνδέσει την μεταρρύθμιση με την «ανάλγητη» καταπολέμηση της διαφθοράς, την πολιτική αλλαγή, την εκταμίευση δόσεων από το ΔΝΤ ή τις τροποποιήσεις στον υπολογισμό των φόρων. Στο συλλογικό υποσυνείδητο μια μεταρρύθμιση είναι το κακό σενάριο, η κακή αλλαγή, η «επιβολή των μοχθηρών». Η λέξη ταυτίζεται επίσης αβίαστα και εύκολα, από επισήμους και ασήμους, είτε με απλές λειτουργικές παρεμβάσεις είτε με μια απρόσωπη, γενική και ασπόνδυλη διαδικασία αλλαγών. Αν το δούμε και λιγάκι βαθύτερα, ίσως και να μην φταίμε απόλυτα, καθώς αυτό μας λένε «όλοι» ότι είναι τόσα χρόνια οι περιβόητες «μεταρρυθμίσεις». Φυσικά, παρακάμπτουμε την ουσία: Το γεγονός δηλαδή ότι οι μεταρρυθμίσεις αφορούν βαθιές τομές στην οργάνωση και λειτουργία των θεσμών. Πως είναι πρωτίστως εφαρμογή δύσκολων στρατηγικών επιλογών και επίπονων αλλαγών και αναδιαρθρώσεων, με απώτερους μακροπρόθεσμους στόχους και όχι διαχειριστικές ασπιρίνες για τον κατευνασμό του προεκλογικού πυρετού ή πολιτικές καραμέλες για την ανακούφιση του διεκδικητικού λαιμού των ψηφοφόρων.

Σε μια προσπάθεια εξόδου από μια κρίση, η γενικόλογη και αφηρημένη χρήση του όρου «μεταρρύθμιση» υποβαθμίζει τον διάλογο για τις αναγκαίες αλλαγές καθώς με αυτόν τον τρόπο απλώς αναπαράγουμε τον μεταρρυθμιστικό αστιγματισμό της κοινωνίας μας. Ένα κλασικό παράδειγμα του είδους στα καθ’ ημάς είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες εντάσσονται στις «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις». Αυτές όμως, όπως συνήθως γίνονται εδώ, δεν εξυπηρετούν τίποτα στην αντιμετώπιση της κρίσης μας, εκτός ίσως από την κάλυψη κάποιων βραχύπνοων ταμειακών αναγκών. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα διαχειρίζεται τα αεροδρόμια, η μεταβίβαση τους από το ένα μονοπώλιο σε ένα άλλο, αλλά η εύρυθμη λειτουργία τους σε ένα ορθολογικό πλαίσιο νόμων και μηχανισμών, που θα αυξάνει τον ανταγωνισμό και θα εκβάλλει σε συγκεκριμένα οφέλη για τον καταναλωτή-πολίτη.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 22

Επανεκκίνηση χωρίς αποταμίευση



Η συζήτηση γύρω από το ασφαλιστικό δυστυχώς σταμάτησε με την “αναδιάρθρωση” Κατρούγκαλου και μετασχηματίστηκε σε μόνιμη γκρίνια λόγο της πλήρους ανεπάρκειας της τελευταίας. Το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα χρεοκόπησε πολύ πριν το 2009. Για την ακρίβεια το ασφαλιστικό θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως ήταν η γενεσιουργός αιτία της καθολικής χρεοκοπίας της χώρας.

Είναι άξιο απορίας πως τα κόμματα μέσα στην ανευθυνότητα, τον λαϊκισμό και το μικροπολιτικό συμφέρον ακόμη και σήμερα δεν αποκαλύπτουν την σκληρή αλήθεια και δεν επισημαίνουν το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί. Όσο κανείς δεν αναδεικνύει το μέγεθος του αδιεξόδου, τόσο η Ελλάδα θα υποχωρεί σε ανταγωνιστικότητα και θα βυθίζεται στην φτώχεια.

Μια κοινωνία που ποτέ δεν έμαθε την αλήθεια, γαλουχήθηκε με την εντύπωση της πλούσιας σύνταξης και πρέπει να συνειδητοποιήσει πως πολύ γρήγορα θα αναγκαστεί να ζει με μια πολύ πενιχρή ή και μηδενική σύνταξη για να γεράματα χωρίς κανένα κράτος πρόνοιας. Βλέπετε η σύνταξη στην “σοσιαλιστική” Ελλάδα (το ασφαλιστικό είναι κυρίως γέννημα θρέμμα ΠΑΣΟΚ) λειτουργούσε πολλές φορές με μεγάλες αδικίες και ως επίδομα πρόνοιας που πολύ απλά το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να εκδώσει και να ελέγξει. Με την εξάλειψη αυτής όμως θα φανερωθεί και η γύμνια του δήθεν αριστερού κράτος πρόνοιας που πολύ απλά δεν είναι υπαρκτό ούτε στην πιο πρωτόλεια μορφή του.